στον ιστορικό Μοριά...

    Η Πελοπόννησος είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας, και ένα από τα εννέα γεωγραφικά της διαμερίσματα. Πληθυσμός: 1,1 εκατ. (2011) Βικιπαίδεια

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..........................................................Δείτε εδώ, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ...........

Καλημέρα Ελλάδα

Καλημέρα Ελλάδα

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ελληνικόν Ειδύλλιον

Ταξιδιωτικό άρθρο της Μιχαέλα Πρίντσιγκερ

Τα Σελιανίτικα είναι ένα χωριό στον Κορινθιακό κοντά στο Αίγιο – ένα μέρος που δεν θα έμενε ίσως στη μνήμη αν δεν υπήρχε εκεί ο Ανδρέας Ντρέκης και το «Ελληνικόν Ειδύλλιον». Μέσα σε ελάχιστο χρόνο χωριό και άνθρωποι αρχίζουν να σε κερδίζουν.

Από τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα ο Ανδρέας ξεκίνησε με ένα μικρό συγκρότημα διαμερισμάτων που διατηρεί ακόμα τη γοητεία των πορτοκαλί και καφέ αποχρώσεων που τότε ήταν πολύ της μόδας. Το μεγάλο συν είναι ο πανέμορφος κήπος και η τοποθεσία του δίπλα στο κύμα. Και βέβαια και ο Ανδρέας Ντρέκης που –ως άλλος Δίας– ρίχνει από το μπαλκόνι τις υποδείξεις του σαν αστροπελέκια στις «μούσες» του – όπως αποκαλεί τις εκεί ασκούμενες.
Hellenikon_Idyllion_1
Ο Ανδρέας Ντρέκης με τις Μούσες του, ©diablog.eu
Γιατί κάθε χρόνο έρχονται φοιτητές από το Φριντριχσχάφεν στη λίμνη της Κωνσταντίας στα Σελιανίτικα για να εμπλουτίσουν με μια τρίμηνη παραμονή τους στο «Ελληνικόν Ειδύλλιον» το πρόγραμμα σπουδών Επικοινωνία και Πολιτιστική Διαχείριση. Δίνουν χέρι βοηθείας στον Ανδρέα Ντρέκη στη διοργάνωση συναυλιών, σε μεταφράσεις και μικρά βίντεο, στη βελτίωση της ιστοσελίδας του και στις εμφανίσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Δωροθέα έχει έρθει για δεύτερη φορά, είναι υποψήφια καθηγήτρια λατινικών και τα αγγλικών και απολαμβάνει το ότι μπορεί να φανεί χρήσιμη στη φροντίδα του κήπου και των επίπλων του. «Εδώ μπορείς να συμβάλλεις όσο θέλεις στη διαμόρφωση του χώρου» είναι η κοινή γνώμη της Λουίζε, της Σοφίας, της Κλάρα και της Καρολίνε.
Selianitikastrand breit
Παραλία Σελιανιτίκων, ©diablog.eu
Για μας είναι ευχάριστη έκπληξη ο σαφής και κατανοητός τρόπος με το οποίο το «Ελληνικόν Ειδύλλιον» παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του, οι οδηγίες τού πώς να φτάσεις εκεί από το αεροδρόμιο με τη δημόσια συγκοινωνία και το πώς να καλοπιάσεις τον οδηγό του λεωφορείου για να κάνει κατ’ εξαίρεση μια στάση στα Σελιανίτικα. «Την ομορφιά των ελληνικών νησιών δεν μπορούμε να την ανταγωνιστούμε, αλλά εδώ στη στεριά έχουμε τις μαρτυρίες της αρχαίας ιστορίας, όπως την Ολυμπία και τους Δελφούς.» Έτσι διαφημίζει ο Ανδρέας Ντρέκης το χωριό του, που ζει κυρίως από τον ντόπιο τουρισμό.
Το Αίγιο βρίσκεται στην ζώνη επιρροής της Αθήνας, σε δύο ώρες είσαι στα Σελιανίτικα, που δεν προσελκύουν με κάποια ψεύτικη τουριστική λάμψη παρά με την τίμια φυσικότητά τους. Στο «Ελληνικόν Ειδύλλιον» τα καλωσορίσματα αρχίζουν το βράδυ της Κυριακής με ένα νοστιμότατο αρνάκι από τον ξυλόφουρνο. Επισκέπτες από τη Χαϊδελβέργη είναι ενθουσιασμένοι από την παραμονή τους και επιστρέφοντας θα πείσουν τα ενήλικα παιδιά τους να επισκεφτούν κι αυτά τον μικρό αυτόν παράδεισο. Είναι γοητευμένοι από την φιλοξενία και την εξατομικευμένη φροντίδα εκ μέρους του Ανδρέα Ντρέκη και της ομάδας του.
Hellenikon_Idyllion_3
Ο Ανδρέας Ντρέκης μάς φιλοξενεί, ©diablog.eu
Μετά το δείπνο ο Ανδρέας παρουσιάζει με βαρύτονη φωνή ένα δείγμα βυζαντινών ασμάτων. Σύντομα γίνεται σαφές: έχουμε να κάνουμε με έναν «τύπο», που αστειευόμενος αφηγείται τις περιπέτειές του ως νεαρός άντρας –αλλά και γιος παπά– στις πάλαι ποτέ ερωτικά πολύ φιλελεύθερες γερμανόφωνες χώρες. Γρήγορη αντιλήφτηκε όμως τότε τα δυο μέτρα και σταθμά που ίσχυαν όσον αφορά την «αγνότητα» ανδρών και γυναικών.
Ο Ανδρέας Ντρέκης πρωτοπήγε στη Γερμανία το 1966 για να σπουδάσει στη Φρανκφούρτη μηχανικός. Η στοργική του μαμά του έδωσε να πάρει μαζί του 17 λίτρα λάδι, σταφίδες, ακόμη και γλυκά, για να μην πεινάσει το παιδί στον ξένο τόπο. Αλλά ο Ανδρέας βρήκε τη γερμανική κουζίνα γευστική και σύντομα χειραφετήθηκε από τις αποστολές τροφίμων της μητέρας του. Εντέλει σπούδασε οικονομικά στον νέο τομέα Τουρισμός και Μάρκετινγκ στη Βέρνη, όπου έζησε από το 1968 μέχρι το 1974.
Hellenikon_Idyllion_5
Η ταβέρνα Βώλος στα Σελιανίτικα, ©diablog.eu
Η οικογένεια του Ανδρέα κατάγεται από το Αίγιο και είχε ένα εξοχικό στο κοντινό χωριό, όπου περνούσε τα καλοκαίρια. Έτσι ήταν πολύ φυσικό ο Ανδρέας να αγοράσει στα Σελιανίτικα με τη βοήθεια Ελβετών χρηματοδοτών γη και να χτίσει ένα συγκρότημα διαμερισμάτων. Μετά από 12 χρόνια είχε ξεχρεώσει και ήταν πια από τη δεκαετία του ενενήντα σε θέση να αφιερωθεί στα χόμπι του, τα αρχαία ελληνικά και την κλασική μουσική.
Εδώ και 25 χρόνια το «Ελληνικόν Ειδύλλιον» προσφέρει το σεμινάριο «Αττικιστί διαλέγεσθαι και φιλοσοφείν». Θρυλικοί είναι οι διαγωνισμοί που διοργανώνει μεταξύ των ανά τον κόσμο γυμνασίων-λυκείων όπου διδάσκονται οι αρχαίες γλώσσες, οι οποίοι ενθαρρύνουν τη δημιουργία λιμπρέτων και τη μελοποίηση αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Για τις παραστάσεις έρχονται όλοι στο μικρό κηποθέατρο. Για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 έγινε προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού συμφωνικής μελοποίησης των αγωνισμάτων του πεντάθλου με βάση ύμνους του Πινδάρου.
Hellenikon_Idyllion_6
Διάλεξη για την αττική διάλεκτο, ©diablog.eu
Αυτοί που αναζητούν ρουστίκ-αυθεντικές πολιτισμικές διακοπές, το «Ελληνικόν Ειδύλλιον» είναι το ιδανικό μέρος. Άτομα με μουσικά ενδιαφέροντα, οικογένειες και ποικίλες ομάδες νοιώθουν ιδιαίτερα άνετα κοντά στον Ανδρέα. Έχει επανειλημμένα στεγάσει ολόκληρες ορχήστρες, χορωδίες και μουσικά συγκροτήματα. Η εγκατάσταση μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 80 άτομα, μεγαλύτερες ομάδες μπορούν να βρουν πρόσθετα καταλύματα εκεί γύρω. Άλλες ομάδες-στόχος είναι τα ελεύθερα σχολεία Waldorf και τα κλασικά τμήματα γυμνασίων-λυκείων. Ευπρόσδεκτα είναι και τα σεμινάρια γιόγκα και γλυπτικής. Όποιος δεν χρειάζεται την απόλυτη ησυχία, αλλά αναζητεί την ανταλλαγή με δημιουργικούς ανθρώπους, ταιριάζει απόλυτα στην ομάδα-στόχο του «Ελληνικού Ειδυλλίου». Παρ’ όλ’ αυτά δεν λείπουν και τα ησυχαστήρια. Στους χώρους του Ανδρέα υπάρχει ένα πιάνο με ουρά, καθώς και αρκετά μηχανικά και ηλεκτρικά πιάνα. Τρία τύμπανα συναυλιών, κοντραμπάσο και βιολοντσέλο ολοκληρώνουν την γκάμα των δυσκολομεταφερόμενων μουσικών οργάνων.
Hellenikon_Idyllion_7
Συναυλία στον κήπο του Ελληνικού Ειδυλλίου, ©Andreas Drekis
Ο Ανδρέας Ντρέκης είναι ανεξάντλητος στις προτάσεις του για εξορμήσεις σε ενδιαφέροντα σημεία της χερσονήσου. Ξέρει να σε κατευθύνει αλάνθαστα στην ενοικίαση αυτοκινήτων κοντά στον σταθμό λεωφορείων της Πάτρας, να σε στείλει στην καλλίτερη άγρια τσιπούρα, στην πιο όμορφη παραλία στο δρόμο για την Ολυμπία και στη συμπαθέστατη ψαροταβέρνα κάποιου παλιού φίλου. Για τις περισσότερες εκδρομές χρειάζεται ωστόσο αυτοκίνητο, αν θέλετε να αποφύγετε πολλές αλλαγές υπεραστικών λεωφορείων.
Γεύσεις στα Σελιανίτικα:
Γρήγορα γίνεται η ταβέρνα «Βώλος» το γαστρονομικό στέκι του επισκέπτη. Το έχει ο Τηλέμαχος που μεγάλωσε στη Λίμπεκ. Παίζει κάπως διαφορετική μουσική, προσφέρει κάπως διαφορετικούς μεζέδες με κρασί ή τσίπουρο και σερβίρει κάπως άλλα κρασιά από αυτά των άλλων παραλιακών κέντρων. Για γλυκό θα πάτε στο ζαχαροπλαστείο «Δημητρίου».
Για εκδρομές με ορμητήριο τα Σελιανίτικα μπορείτε να μάθετε περισσότερα στα φυλλάδια του «Ελληνικού Ειδυλλίου» που είναι φτιαγμένα με πολύ μεράκι:
Αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας, μπάνιο στην παραλία της Κουρούτας και φαγητό στο εστιατόριο θαλασσινών «Αχίλλειο».
Αρχαίο Θέατρο Αιγείρας: Συνιστάται για το ηλιοβασίλεμα. Εκεί ανακαλύψαμε μια αναμνηστική πλάκα για τους αρχαίους Ολυμπιονίκες από το Αίγιο, την οποία αγνοούσε και ο ίδιος ο Ανδρέας.
Με τον οδοντωτό από το Διακοφτό μέσα από το θεαματικό Φαράγγι του Βουραϊκού μέχρι ψηλά στα Καλάβρυτα. Το τραινάκι γιορτάζει φέτος τα 120 χρόνια της λειτουργίας του. Κάντε έγκαιρη κράτηση εισιτηρίων, γίνονται ανάρπαστα.

Κείμενο: Μιχαέλα Πρίντσιγκερ. Μετάφραση: Α. Τσίγκας. Φωτό: Μιχαέλα Πρίντσιγκερ, Ανδρέας Ντρέκης. Περισσότερες πληροφορίες για το Ελληνικόν Ειδύλλιον: www.idyllion.eu

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Filmhouse // Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας - Προβολές Λέσχης Μαρτίου


ΓΥΝΑΙΚΑ

Είναι αλήθεια ότι ένα σπουδαίο γεγονός, μια ιδέα, ένα ιδανικό ή έναν αγώνα πρέπει να το μνημονεύουμε στην καθημερινότητά μας και όχι μόνο την ημέρα του χρόνου που είναι αφιερωμένη σε αυτό. Συχνά όμως μια παγκόσμια ημέρα δίνει το έναυσμα να εστιάσουμε λίγο περισσότερο σε ένα θέμα και έτσι λοιπόν, με αφορμή την παγκόσμια η μέρα της γυναίκας ο Μάρτιος της Λέσχης είναι  «Γένος Θηλυκού».



Ο ανδροκρατούμενος κατά κανόνα κινηματογραφικός φακός απαθανάτισε τη γυναικεία ομορφιά, τη σαγηνευτική της φύση και τον ερωτισμό της, προβάλλοντας αναπόφευκτα πάνω στην εικόνα της όλες τις φοβίες, τις φαντασιώσεις και τις στερεότυπες ιδέες του για αυτή. Πέρα όμως από ερωτικό αντικείμενο η γυναίκα, το θηλυκό, το ωραίο φύλο, το αδύναμο φύλο ή όπως αλλιώς  χαρακτηρίζεται κατά καιρούς, δεν παύει να είναι ανθρώπινο ον, και όπως κάθε ανθρώπινο ον είναι πολυσχιδές, πολυδιάστατο και μοναδικό.
 
trailer.-

Το αφιέρωμα αυτό επιχειρεί μια κάπως πιο διαφορετική προσέγγιση της γυναικείας υπόστασης, ξεγλιστράει από το «κλισέ» του ζευγαριού «θηλυκό - αρσενικό» και αποστασιοποιείται από την ερωτική της φύση, προβάλλοντας άλλες πτυχές της, πιο σκοτεινές,  πιο τραγικές, πιο ανθρώπινες. Ξεκινώντας με το οσκαρικό ψυχογράφημα δύο γυναικών του  Τζόσεφ Μάνκιεβιτς, το ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΑ (2/3) αποκαλύπτει την αδίστακτη πλευρά του γυναικείου νου, που υποκινείται από την υπέρμετρη φιλοδοξία και τη ματαιοδοξία της αναγνώρισης.
Ένα άλλο δίδυμο, πιο μυστηριώδες και πιο δολοφονικό, μετουσιώνει τη γυναίκα θύμα σε γυναίκα θύτη, έχει μείνει στην ιστορία ως το φιλμ νουάρ που συναγωνίζεται και ίσως ξεπερνά τις ταινίες του Χίτσκοκ και δεν είναι άλλο από τις ΔΙΑΒΟΛΟΓΥΝΑΙΚΕΣ (23/3) του Ανρί Ζορζ Κλουζό. Αντίθετα, η φαντασιόπληκτη Μπεατρίς και η εσωστρεφής Ντονατέλα, τρόφιμοι ψυχιατρικής κλινικής, ακροβατούν στα όρια της λογικής και της τρέλας στο ξέφρενο road movie του Πάολο Βίρτζι H ΤΡΕΛΗ ΧΑΡΑ (30/3).

Στο αφιέρωμα αυτό έχει επάξια θέση και η τετραπέρατη θηλυκή πεντάδα του Τζαφάρ Παναχί, μέσα από την γλυκόπικρη ταινία του OFFSIDE (16/3), όπου με χιούμορ, οργή και σπιρτάδα εκθέτει το πρόβλημα των δικαιωμάτων της γυναίκας στη σημερινή ιρανική κοινωνία. Τέλος, στο αποκορύφωμα του δράματος δεσπόζει η τραγική γυναίκα, μάνα,  σύζυγος, αδερφή,  κόρη, η γυναίκα θύμα πολέμου,  μέσα από την βαθιά αντιπολεμική και διαχρονική τραγωδία του Ευριπίδη, ειδομένη από την καθηλωτική ματιά του Μιχάλη Κακογιάννη και τις ΤΡΩΑΔΕΣ του (9/3).


ΜΑΡΤΙΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ 02 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Όλα για την Εύα – All About Eve [1950]
σκηνοθεσία: Joseph L. Mankiewicz
παίζουν: Bette Davis, Anne Baxter, George Sanders
διάρκεια: 138 λεπτά
χώρος - Εργατικό Κέντρο / ώρα -- 21:30 / είσοδος -- 4 ευρώ/ είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών


ΠΕΜΠΤΗ 09 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Τρωάδες - The Trojan Women [1971]
σκηνοθεσία: Μιχάλης Κακογιάννης
παίζουν: Katharine Hepburn, Vanessa Redgrave, Ειρήνη Παππά
διάρκεια: 105 λεπτά
χώρος - Εργατικό Κέντρο / ώρα -- 21:30 / είσοδος -- 4 ευρώ/ είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών


ΠΕΜΠΤΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30  Offside [2006]
σκηνοθεσία: Jafar Panahi
παίζουν: Sima Mobarak-Shahi, Shayesteh Irani
διάρκεια: 93 λεπτά
χώρος - Εργατικό Κέντρο / ώρα -- 21:30 / είσοδος -- 4 ευρώ/ είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών

ΠΕΜΠΤΗ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Οι Διαβολογυναίκες - Les diaboliques [1955]
σκηνοθεσία: Henri-Georges Clouzot
παίζουν: Simone Signoret, Véra Clouzot
διάρκεια: 116 λεπτά
χώρος - Εργατικό Κέντρο / ώρα -- 21:30 / είσοδος -- 4 ευρώ/ είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών


ΠΕΜΠΤΗ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Η Τρελή Χαρά – La Pazza Gioia [2016]
σκηνοθεσία: Paolo Virzì
παίζουν: Valeria Bruni Tedeschi, Micaela Ramazzotti
διάρκεια: 118 λεπτά
χώρος - Εργατικό Κέντρο / ώρα -- 21:30 / είσοδος -- 4 ευρώ/ είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών

www.filmhouse.gr




ΠΕΜΠΤΗ 02 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Όλα για την Εύα – All About Eve [1950]
σκηνοθεσία: Joseph L. Mankiewicz
παίζουν: Bette Davis, Anne Baxter, George Sanders
διάρκεια: 138 λεπτά
χώρος προβολής – αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος, Εργατικό Κέντρο
ώρα προβολής -- 21:30
είσοδος -- 4 ευρώ
είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών

Μια ντίβα του Broadway περιβάλλεται από τη δική της αυλή και δεν γνωρίζει πόσο εύθραυστος είναι ο κόσμος της, μέχρι τη στιγμή που εισβάλλει δυναμικά σε κάθε πτυχή της ζωής της μια ανταγωνίστρια με τη μάσκα της θαυμάστριας και βάζει μπρος το υποχθόνιο σχέδιό της.

Το All About Eve είναι ένα ψυχολογικό δράμα με έντονα στοιχεία μαύρης κωμωδίας και αποτελεί το ευφυές ψυχογράφημα δύο γυναικών που καταλήγουν αντίπαλες drama queens στη θεατρική σκηνή των φιλοδοξιών τους. Παράλληλα είναι μια διατριβή πάνω στις ανθρώπινες νευρώσεις και στις σκοτεινές προθέσεις που διέπουν τις σχέσεις των ανθρώπων. 

Ο Mankiewicz βασίστηκε στο διήγημα “The Wisdom of Eve” της Mary Orr και έγραψε ένα υποδειγματικό σενάριο με ανεπανάληπτους χαρακτήρες και εκπληκτικούς διαλόγους. Με τη λιτή δε σκηνοθεσία του, εστιάζει στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών με τρόπο που παρασύρει στο συναίσθημα της κάθε στιγμής και καθηλώνει!

Προτάθηκε για 14 βραβεία Όσκαρ (ρεκόρ υποψηφιοτήτων) αποσπώντας τελικά 6, μεταξύ των οποίων, καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και Β’ ανδρικού ρόλου. Το 1997 χαρακτηρίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως η 16η καλύτερη ταινία όλων των εποχών.



ΠΕΜΠΤΗ 09 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Τρωάδες - The Trojan Women [1971]
σκηνοθεσία: Μιχάλης Κακογιάννης
παίζουν: Katharine Hepburn, Vanessa Redgrave, Ειρήνη Παππά
διάρκεια: 105 λεπτά
χώρος προβολής – αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος, Εργατικό Κέντρο
ώρα προβολής -- 21:30
είσοδος -- 4 ευρώ
κατάλληλο από 17 ετών

Μετά την πτώση της Τροίας οι αιχμάλωτες γυναίκες περιμένουν να επιβιβαστούν στα πλοία που θα τις μεταφέρουν στην Ελλάδα. Ανάμεσά τους, η βασίλισσα Εκάβη που θρηνεί το χαμό της οικογένειας και της πόλης της και η χήρα του Έκτορα, η Ανδρομάχη, η οποία πρόκειται να αντιμετωπίσει ακόμα μια τραγωδία, καθώς οι νικητές σκοτώνουν το νεαρό σε ηλικία γιο της. Και ενώ ο Μενέλαος συναντά την άπιστη Ελένη, την αιτία αυτού του πολέμου, η μάντισσα Κασσάνδρα προμηνύει τα κακά που θα βρουν τους νικητές στο δρόμο για την πατρίδα.

Οι Τρωάδες είναι η ιστορία μιας γυναίκας που έχασε τους γιους της και βλέπει να χάνονται και οι κόρες της. Αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να υπάρχει και σήμερα. Ο Ευριπίδης έγραψε τις Τρωάδες για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Νιώθοντας φρίκη από τη σφαγή που διέπραξαν οι Αθηναίοι στη Μήλο, ήθελε – χρησιμοποιώντας τον πόλεμο της Τροίας – να αφυπνίσει τους συγχρόνους του ενάντια στον μιλιταρισμό, στον πόλεμο και στην καταπίεση. Ο Ευριπίδης, ακόμη κι αν επρόκειτο να πληρώσει με εξορία το κουράγιο του, τόλμησε να βγάλει μια κραυγή εξέγερσης.

«Φτιάχνοντας αυτή την ταινία, ήθελα να ταυτίσω την δική μου κραυγή με την δική του, επειδή και σήμερα πρέπει να αφυπνισθούν οι άνθρωποι.» (Μ. Κακογιάννης).



ΠΕΜΠΤΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30  Offside [2006]
σκηνοθεσία: Jafar Panahi
παίζουν: Sima Mobarak-Shahi, Shayesteh Irani
διάρκεια: 93 λεπτά
χώρος προβολής – αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος, Εργατικό Κέντρο
ώρα προβολής -- 21:30
είσοδος -- 4 ευρώ
είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών

Έχοντας ως Δούρειο Ίππο το Ποδόσφαιρο, ο ακτιβιστής Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί καταφέρνει να μας ενημερώσει για τα πλείστα κακώς κείμενα προσπαθεί το Ιράν να κρύψει κάτω από τα –περσικά- χαλιά του. Έξι γυναίκες, μεταμφιεσμένες σε άνδρες με σκοπό να μπορέσουν να παρακολουθήσουν τον προκριματικό αγώνα μεταξύ Ιράν και Μπαχρέιν για τα τελικά του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου του 2006, γίνονται αντιληπτές και συλλαμβάνονται. Παρόλα αυτά, δεν το βάζουν κάτω και θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο που διαθέτουν για να βιώσουν την εξέλιξη του παιχνιδιού.

Οι πρωταγωνίστριες μετατρέπονται σε σύγχρονες «Καλλιπάτειρες», και τονίζουν το ανισοβαρές και οξύμωρο status quo μίας ανδροκρατούμενης κοινωνίας που απέχει παρασάγγας από την οποιαδήποτε μορφή ηθικής και δικαιοσύνης. Η κάμερα είναι μονίμως στο χέρι και η ταινία γυρίστηκε κατά τη διάρκεια του πραγματικού αγώνα, αποκλειστικά με ερασιτέχνες ηθοποιούς.




ΠΕΜΠΤΗ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Οι Διαβολογυναίκες - Les diaboliques [1955]
σκηνοθεσία: Henri-Georges Clouzot
παίζουν: Simone Signoret, Véra Clouzot
διάρκεια: 116 λεπτά
χώρος προβολής – αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος, Εργατικό Κέντρο
ώρα προβολής -- 21:30
είσοδος -- 4 ευρώ
είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών

Η εξαπατημένη αδύναμη σύζυγος και η μυστηριώδης αισθησιακή ερωμένη, δολοφονούν το σαδιστή διευθυντή ενός σχολείου, που είναι σύζυγος της πρώτης και εραστής της δεύτερης και ρίχνουν το πτώμα στη βρώμικη πισίνα. Όταν αδειάζουν την πισίνα το πτώμα λείπει...

Ένα από τα καλύτερα και πλέον πεσιμιστικά φιλμ νουάρ στην ιστορία του σινεμά και ένα απ’ τα κορυφαία έργα του γαλλικού κινηματογράφου. Βασίζεται στη νουβέλα των Pierre Boileau και Thomas Narcejac «Celle qui n’ était plus», τα δικαιώματα της οποίας είχε ζητήσει και ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αλλά τον πρόλαβε ο Κλουζό. Λέγεται μάλιστα ότι σκηνοθέτησε το «Ψυχώ» για να πάρει πίσω τον τίτλο του μετρ της αγωνίας! Για την ιστορία ο Χίτσκοκ κατάφερε και πήρε τα δικαιώματα άλλης νουβέλας των δύο συγγραφέων κι έτσι προέκυψε το Vertigo.

Οι συνεχείς ανατροπές στην πλοκή και η μουντή ατμόσφαιρα, με τη βοήθεια της υπέροχης ασπρόμαυρης φωτογραφίας, της έξυπνης αξιοποίησης των ντεκόρ και της αντικατάστασης της μουσικής επένδυσης από φυσικούς ήχους, συνθέτουν ένα μνημειώδη ογκόλιθο, που παρακολουθείται με κομμένη την ανάσα, ενώ οι δύο πρωταγωνίστριες βγάζουν καταπληκτική χημεία μεταξύ τους,  ενσαρκώνοντας δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες.

Η ταινία αυτή στο πέρασμα του χρόνου καθόρισε την έννοια του θρίλερ και προσέφερε παράδειγμα προς μίμηση σε άπειρες ταινίες του είδους.




ΠΕΜΠΤΗ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ
21.30   Η Τρελή Χαρά – La Pazza Gioia [2016]
σκηνοθεσία: Paolo Virzì
παίζουν: Valeria Bruni Tedeschi, Micaela Ramazzotti
διάρκεια: 118 λεπτά
χώρος προβολής – αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος, Εργατικό Κέντρο
ώρα προβολής -- 21:30
είσοδος -- 4 ευρώ
είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών

Η ταινία περιστρέφεται γύρω απο δύο γυναίκες, την Ντονατέλα και την Βεατρίκη, οι οποίες είναι τρόφιμοι της ίδιας ψυχιατρικής κλινικής.  Αν και προέρχονται από τελείως διαφορετικούς κόσμους, όταν τους δίνεται η ευκαιρία να δραπετεύσουν απο την κλινική, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ξεκινούν ένα απίστευτο ταξίδι στην ιταλική εξοχή. 

Ο Πάολο Βίρτζι είναι γνωστός στο κοινό για το ιδιαίτερο στυλ του, ειδικά για τον τρόπο απεικόνισης των γυναικείων χαρακτήρων του. Μέσα στα πλαίσια της κωμωδίας καταφέρνει να τονίσει όχι μόνο τη γυναικεία δύναμη, αλλά και τον αντίκτυπο που έχουν οι ψυχικές διαταραχές στην ψυχοσύνθεση και την καθημερινότητα των χαρακτήρων, καθώς και την ομορφία που κρύβουν μέσα τους οι ατέλειές μας.

Η ταινία ήταν υποψήφια για το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας στα Ευρωπαικά Βραβεία Κινηματογράφου, Καλύτερου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ του Σικάγο και έχει κερδίσει βραβεία κοινού σε διάφορα φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ευρώπη.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟ


            ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΟΥ           
                   ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖΗ ΑΝΩΜΗΤΡΗ   

ΤΗΣ ΜΕΝΤΗ-ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ (Σύνης)του Σπυρίδωνος, Καθηγήτρια-Νομικός

Για τους Λαφονησιώτες, και τις Λαφονησιώτισσες, όπως και για τους τους Έλληνες απανταχού, οι Αποκριές είναι συνώνυμο της χαράς, του κεφιού, της ευθυμίας, της εκτόνωσης, της διασκέδασης του ξεφαντώματος.


Καθαρά Δευτέρα στην Ελαφόνησο τη δεκαετία του 50 (φωτογραφία από το βιβλίο
¨Ελαφονήσι το Σμιγοπέλαγο Νησί” του συγγραφέα - πανεπιστημιακού, Κων/νου Σπ. Μέντη)

ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ (ΓΙΩΡΓΟΥΛΗ) Κ. ΜΕΝΤΗ, ΔΙΠΛΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΑΣΑΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 118 ΧΡΟΝΩΝ, ΕΙΧΕ 15 ΠΑΙΔΙΑ... ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ, ΤΑ ΔΙΣΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ.. ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ ΤΟΤΕ. ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΟΥΛΗ.
 Η οικογένεια Κων/νου Σπ. Μέντη (διακρίνεται μπροστά στο κέντρο του τραπεζιού) με συγγενείς και φίλους την Καθαρά Δευτέρα. Γύρω από το τραπέζι η σύζυγος του Ευφροσύνη Μέντη (το γένος Λιάρου), όρθια όπισθεν αριστερά,  οι γιοι του Σπυρίδων, Παναγιώτης (Ποτούλης) και Γιωργουλης Μέντης, οι σύζυγοί τους Ζαχάρω (το γ. Μελά - Ψαρομάτη), Ματίνα (το γ. Λαλούση) και ΄Αννα (το γ. Πασσάκου), τα εγγόνια και η οικογένεια του Νικολού Μέντη (αριστερά). Έμπροσθεν και λίγο δεξιά ξεχωρίζει ο αείμνηστος δάσκαλος του νησιού Παρασκευάς Μέγρης και όπισθεν του (ημιόρθιος) ο ανταποκριτής στην Αυστραλία  της εφημ. Ελαφονήσου Τζώρτζης Πασσάκος, ο Βαγγέλης Πασσάκος, μελη της οικ. Λαλούση κ.α.

 Κυριακή της Κρεατινής (της Απόκρεω) 
Την Κρεατινή (Κυριακή της Απόκρεω) συγκεντρώνονταν σε συγγενικά σπίτια για να αποκριέψουν (αποκρέψουν). Η κάθε νοικοκυρά έφτιαχνε το φαγητό της, το οποίο ήταν, συνήθως, κρέας κοκκινιστό με μακαρόνια. Οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν ποια θα φτιάξει το πιο νόστιμο. Όλα τα μέλη των οικογενειών κρατούσαν τσουπλέκια (σκεύη), καρέκλες, σκαμνιά, σοφράδες και ξεκινούσαν για να πάνε στα σπίτια που τους είχαν προσκαλέσει.
Η χαρά των παιδιών ήταν πολύ μεγάλη, γιατί δοκίμαζαν άλλες γεύσεις φαγητών πέρα του καθημερινού που παρασκεύαζε η μητέρα τους. Επιπλέον συναντούσαν εκεί τα ξαδέλφια τους. Τα παιδιά, όταν ήταν μικρό το σπίτι, σύνηθες για την εποχή εκείνη, τους έστρωναν κάτω από το τραπέζι, που έτρωγαν οι μεγάλοι, ένα τραπεζομάντιλο και έτρωγαν εκεί. Από το σημείο εκείνο έκαναν ό,τι λογής σκανταλιά, μπορείς να φανταστείς. Δεν είχαν άμεση οπτική επαφή με τους γονείς τους κι ούτε αυστηρή επιτήρηση.
Άρχιζε το φαγοπότι με ευχές, αστεία, τραγούδια κι ύστερα χορό. Πλούσιος, επίσης, έρεε ο οίνος που εύφρανε τους ουρανίσκους τόσο των συνδαιτυμόνων, όσο και των επισκεπτών. Επισκέπτες ήταν οι μουσκαράδες (μασκαράδες), οι οποίοι ντύνονταν με αυτοσχέδιες στολές. Κάλυπταν τα πρόσωπά τους με μουτσούνες (μάσκες) ή μαντήλια για να μην αναγνωρίζονται. Τους έδιναν μεζέ και κρασί. Όταν στο σπίτι χόρευαν, έμπαιναν κι οι μουσκαράδες (μασκαράδες) στο χορό. Ποτέ, όμως δεν αποκάλυπταν την ταυτότητά τους. Έκαναν αγώνες στοιχημάτων μεταξύ τους οι οικοδεσπότες και οι επισκέπτες για το ποιος είναι ο κάθε μασκαράς. Όταν έμπαιναν στο χορό προσπαθούσαν από τα τσαλίμια τους (τις κινήσεις τους) να ανακαλύψουν την ταυτότητά τους. Πολλές φορές έφευγαν δίχως να φανερώσουν την ταυτότητα τους,αφήνοντας τους οικοδεσπότες και τους καλεσμένους να αναρωτιούνται ποιοι ήταν. Άλλες φορές έβγαζαν τη μάσκα και αποκαλύπτονταν. Ευχαριστούσαν τη συντροφιά, εύχονταν και του χρόνου, καληνύχτιζαν και έφευγαν για να συνεχίσουν τις επισκέψεις τους. Ούτε και έπρεπε κάποιος να τους αποκαλύψει. Αν κάποιο παιδί αναγνώριζε κάποιον και τον φανέρωνε, οι γονείς του το μάλωναν έντονα.
Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν κασετόφωνα, pick – ups, στερεοφωνικά, cds, p.c.s. Υπήρχαν μόνο γραμμόφωνα, τα οποία διέθεταν μόνο τα καφενεία. Επίσης ούτε όλοι γνώριζαν κάποιο μουσικό όργανο. Έτσι τραγουδούσαν χωρίς τη συνοδεία οργάνων με το στόμα (α καπέλα). Το εγχείρημα αυτό αναλάμβαναν οι καλλίφωνοι της συντροφιάς, οι οποίοι τραγουδούσαν σόλο και οι υπόλοιποι επαναλάμβαναν τη στροφή του τραγουδιού. Οι μασκαράδες χόρευαν λίγο και στη συνέχεια έφευγαν για να επισκεφτούν και άλλα σπίτια. Σε όλα τα σοκάκια της Ελαφονήσου συναντούσες μασκαράδες με τα φακά (φακούς) στο χέρι, γιατί την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, να γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, να τρώνε, να πίνουν και να διασκεδάζουν. Μετά την Κυριακή της Κρεατινής (της Απόκρεω) έπαυε η κρεοφαγία. 

Κυριακή, της Τυρινής
Η επόμενη τελευταία εβδομάδα των Αποκριών είναι η «Τυρινή». Το έθιμο επαναλαμβανόταν ακριβώς όπως και την Κυριακή της Κρεατινής (της Απόκρεω). Η διαφορά μόνο ήταν στα εδέσματα και τα σπίτια. Τώρα έπρεπε να συγκεντρωθούν σε άλλο συγγενικό σπίτι. Καθώς, όπως προαναφέραμε, απείχαν από το κρέας, το κύριο συστατικό των τροφών ήταν το τυρί, εξού και το όνομα “Τυρινή”.  Έτσι έτρωγαν την Κυριακή αυτή τυρόπιτες, χορτόπιτες παρασκευασμένες με χόρτα άγρια και τυρί, μακαρόνια με τυρί, χυλοπίτες με γάλα, αυγά, γάλα και τυροκομικά είδη. Φυσικά δεν απουσίαζαν από το τραπέζι και τα τηγανιτά ψάρια, συνοδευτικό φαγητό όλων των Λαφονησιώτικων πιάτων.
Αφού σταύρωναν το τραπέζι και πριν αρχίσουν το φαγητό, έπαιρναν μια πιρουνιά μακαρόνια, την έβαζαν στο στόμα τους και έκαναν “κλου κλου κλου”, μιμούμενοι την κλώσα. Αυτό το έκαναν για κλωσήσουν οι κότες τους. Τη Σαρακοστή, επειδή νήστευαν και δεν έτρωγαν αυγά, τα έβαζαν για να τα επωάσουν οι κότες. Έβαζαν “κλωσούδες”, όπως έλεγαν. Πρώτα,όμως, έπρεπε να κλωσήσουν οι κότες. Γι' αυτό είχαν αυτό το έθιμο με τα μακαρόνια της Τυρινής.
Μετά άρχιζε το φαγοπότι και το πήγαινε έλα των μασκαράδων στα σπίτια. Διασκέδααζαν μικροί μεγάλοι ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα φαγητά που περίσσευαν τα έριχναν στις κότες και τα γουρούνια. Δεν έπρεπε να μείνει τίποτε, γιατί ξημέρωνε Καθαρή Δευτέρα κι έπρεπε να τα “καθαρίσουν” όλα.

Καθαρή Δευτέρα
Η Καθαρή Δευτέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής (Μεγάλης Τεσσαρακοστής). Την ημέρα αυτή από το πρωί μαζεύονταν σε άλλο συγγενικό σπίτι. Αν το επέτρεπε ο καιρός έστρωναν τα τραπέζια έξω από το σπίτι σε βεράντες, αυλές, κήπους. Η Καθαρή Δευτέρα αποτελούσε συνέχεια στο πνεύμα της Αποκριάς. Οι Λαφονησιώτες πιστοί στις παραδόσεις δεν αρτευόντουσαν αυτή την ημέρα (δεν κατάλυαν ζωικές τροφές ούτε και λάδι). Οι νοικοκυρές άλλες ζύμωναν στους φούρνους τους (τότε δεν υπήρχαν αρτοποιεία για να παρασκευάζουν λαγάνες). Το πρώτο ψωμί που έβγαζαν το έλεγαν λαγάνι. Όμως αυτό δεν το παρασκεύαζαν όπως τις σημερινές λαγάνες. Ήταν όπως το κανονικό ψωμί που ζύμωναν.
Άλλες πήγαιναν στη θάλασσα για να μαζέψουν πεταλίδες, μπομπόλια και αχινιούς (αχινούς).
Άλλες πήγαιναν στον αυλόκηπό τους να μαζέψουν και να πλύνουν φρέσκα λαχανικά όπως: κρεμμυδάκια, ραπανάκια, μαρούλια. Το γεύμα απαρτιζόταν κι από άλλα νηστίσιμα όπως: ελιές που δεν έλειπαν από κανένα λαφονησιώτικο σπίτι, χαλβά, ταραμά, βορβοί (βολβοί) που τους είχαν βγάλει από τα σπλάχνα της ελαφονησιώτικης γης, χταπόδια και βραστές πατάτες.
Στο τέλος πήγαινε η καθεμιά τα εδέσματα που είχε προετοιμάσει, στο σπίτι που θα έτρωγαν.
Την ημέρα αυτή εκτός από τους μασκαράδες, επισκέπτονταν τις συγκεντρωμένες παρέες και πολλοί ξένοι. Οι ξένοι αυτοί ήταν κυρίως Βιγκλαφιώτες, Βατικιώτες και άλλοι Λάκωνες από τις γύρω περιοχές. Ακόμη κι απ' την πρωτεύουσα του νομού, τη Σπάρτη κατέφθαναν. Ως είθισται, την Καθαρά Δευτέρα τη γιορτάζουν κοντά στη θάλασσα. Οι επισκέπτες λοιπόν αυτοί έρχονταν να γιορτάσουν, να περάσουν τα 'Κούλουμα' στις παραλίες της Ελαφόνησου μιας και είναι το μοναδικό νησί της Λακωνίας και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Πελοποννησιακή στεριά.
Οι Ελαφονησιώτες που φημίζονταν για τη φιλοξενία τους, τους καλούσαν στο τραπέζι τους λέγοντάς τους: “κοπιάστε να φάμε” και τους κερνούσαν μεζέ και κρασί.

Πέταγμα του αϊτού (χαρταετού)
Μετά το φαγητό ή πριν από αυτό, τα Λαφονησιωτάκια εκείνης της εποχής πήγαιναν στο Κοντογόνι και στον Καλόγερα, κρατώντας σφιχτά και με καμάρι στα χέρια τους τους χειροποίητους αϊτούς τους (χαρταετούς) για να τους αμολήσουν (να τους πετάξουν).
Τους χαρταετούς αυτούς τα παιδιά τους ετοίμαζαν με περισσή φροντίδα εβδομάδες πριν. Δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή τότε έτοιμοι στο εμπόριο για να τους προμηθευτούν. Έτσι για να τηρήσουν το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας,τους έφτιαχναν μόνα τους. Έπαιρναν τρία κομμάτια ξύλου,το μήκος των οποίων κυμαινόταν από 20-60 εκατοστά,ανάλογα με την προτίμηση του καθενός. Τα λείαιναν ώστε να γίνουν επίπεδα και στη συνέχεια τα έδεναν μεταξύ τους με σπάγκο σε σχήμα κανονικού εξαγώνου. Κατόπιν έπαιρναν μπλε χαρτί, από αυτό που έντυναν τα τετράδιά τους, το τοποθετούσαν πάνω στα ξύλα και το έκοβαν στο σχήμα και το μέγεθος του εξαγώνου, αφήνοντάς του δύο τρία εκατοστά περιθώριο. Έντυναν μ' αυτό τα ξύλα και τα περιθώρια του χαρτιού τα γύριζαν και τα κολλούσαν με αλευρόκολλα. Σε δύο άκρα του χαρταετού έδεναν την ουρά με σπάγκο. Την ουρά την έφτιαχναν με χρωματιστά χαρτιά. Το μήκος της έπρεπε να είναι τουλάχιστον τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό του χαρταετού. Στα αντίθετα άκρα από αυτά της ουράς,έδεναν τα ζύγια,τα οποία αποτελούσαν το σπουδαιότερο τμήμα,γιατί σ' αυτά έγκειται το πέταγμα του χαρταετού. Τα ζύγια σχημάτιζαν ένα ισοσκελές τρίγωνο από σπάγκο. Στο σημείο της ένωσής τους έδεναν την καλούμα (σπάγκο) για να τους συγκρατούν κατά τη διάρκεια της “πτήσης”. Ο χαρταετός τώρα ήταν έτοιμος να “πετάξει”. Περίμενε στην άκρη ως την Καθαρή Δευτέρα”. Τα παιδιά ικανοποιημένα από το έργο τους ανυπομονούσαν να έρθει η μέρα αυτή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για ένα παιδί από τη χαρά της δημιουργίας. Κανένα παιχνίδι, όσο ακριβό κι αν είναι αυτό, δεν προσφέρει τόση ευχαρίστηση στο παιδί, όσο αυτό που το έχει φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια.
Όταν έφταναν στις παραλίες του νησιού με βοηθό τον άνεμο, που συνήθως πνέει στο νησί, προσπαθούσαν να τους πετάξουν. Το τι επακολουθούσε δε δύναται να περιγραφεί με λόγια. Γινόταν πανζουρλισμός από τις φωνές τους. “Αμόλα καλούμα”. Η φωνή αυτή ακουγόταν καθώς ο χαρταετός κέρδιζε ύψος.
Τα παιδιά συναγωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα επικρατεί, ποιου ο χαρταετός θα κατόρθωνε τελικά να πετάξει και ποιου θα έφτανε πιο ψηλά.

“Ξεφταλάγιαζαν” που θα έλεγε κι ο αξέχαστος μεγάλος λαογράφος και ιστορικός του νησιού μας,
 Τζώρτζης Ανωμήτρης, τις παραλίες από τις φωνές τους.
Όσοι χαρταετοί κατόρθωναν τελικά κι ανέβαιναν ψηλά, συναντούσαν τους γλάρους και πετούσαν παρέα μαζί στο λαφονησιώτικο ουρανό.