.............................................................................. με ειδήσεις και νέα από τον ιστορικό Μοριά

στον ιστορικό Μοριά...

    ~Η Πελοπόννησος είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας, και ένα από τα εννέα γεωγραφικά της διαμερίσματα. Πληθυσμός: 1,1 εκατ. (2011) Βικιπαίδεια

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..........................................................Δείτε εδώ, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ...........

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Aτομική έκθεση ζωγραφικής της αρχιτέκτονος-ζωγράφου Αφροδίτης Κυριαζή, στην Κορώνη, στο Μανιατάκειο Ίδρυμα

Έκθεση εικαστικών από το Φεστιβάλ Τεχνών Κορώνης

       ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΕΧΝΩΝ ΚΟΡΩΝΗΣ     

Aτομική έκθεση ζωγραφικής της αρχιτέκτονος-ζωγράφου Αφροδίτης Κυριαζή.
Τα έργα της καλλιτέχνιδος κινούνται στο πεδίο του αφαιρετικού εξπρεσιονισμού, με μια χροιά παιδικής φαντασίας.
Χρώματα και σχήματα συνδέονται με υπερμεγέθεις πεταλούδες - το σύμβολο της Αφροδίτης, που παραπέμπει στην θεά της ομορφιάς - επιχειρώντας έτσι να προσδώσει δύναμη στην πεταλούδα, προκειμένου να επιβιώσει. Να επιβιώσει, με άλλα λόγια, η ομορφιά.
Τα οχήματα, πέρα από το φαινομενικό, λειτουργούν ως ένα ημερολόγιο συμβάντων, ιστοριών και αναμνήσεων, που οδηγούν σε ένα ασταμάτητο χορό προς την αιωνιότητα.
Η έκθεση θα λάβει χώρα στην Κορώνη, στο Μανιατάκειο Ίδρυμα, από τις 14 έως τις 20 Ιουλίου.
Ωρες λειτουργίας της έκθεσης: 20.30 – 23.00
koronifestival@gmail.com

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Στη Νεμέα... Το "ΦιλΦαρί" για πρώτη φορά περνάει το "αυλάκι" και πατάει στην Πελοπόννησο....


Πέτρο, καλησπέρα!!!
Το "ΦιλΦαρί" για πρώτη φορά περνάει το "αυλάκι" και πατάει στην Πελοπόννησο.
Λίγο πριν τα πάτρια εδάφη σου. Στη Νεμέα...


Έτσι, την Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017 και ώρα 9:00 μ.μ., στη Νέα Πλατεία του Δήμου Νεμέας
(απέναντι από το Δημαρχείο) το Κουκλοθέατρο «ΦιλΦαρί» θα παρουσιάσει τη θεατρική παράσταση  με κούκλες «ο Μήτρος και ο Τζίμης».
Σου αποστέλλω συνημμένα, το Δελτίο Τύπου (σε word και σε pdf) για την παράστασή μας,  και φωτογραφικό υλικό.

Είμαστε στη διάθεσή σου για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση στα τηλέφωνα:
6947882768 (Μαρία Λίγγρη - υπεύθυνη παραγωγής)
6980890529 (Φίλιππος Φέρτης - κουκλοπαίκτης)


Σας ευχαριστώ
Φίλιππος Φέρτης

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Η ΠΟΛΥΚΥΜΑΝΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


ΣΤΙΣ  6  ΙΟΥΛΙΟΥ  ΤΟΥ  1850,  ΜΕΤΑ  ΑΠΟ  ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑΣ

                                              ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ                                                              
   ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΟΥ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
  ΤΖΩΡΤΖΗ ΑΝΩΜΗΤΡΗ (ΦΩΤ. ΔΕΞΙΑ), ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ
  ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΑΟΓΡΑΦΗΣΗ  ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ Ν.Α. ΕΛΛΑΔΑΣ

 του Συγγραφέα – Πανεπιστημιακού  Δρ. Κωνσταντίνου Σπ. Μέντη  

Παυλοπέτρι Ελαφονήσου: Η Αρχαιότερη Βυθισμένη Πόλη στον Κόσμο

  Η Ιστορία του Σμιγοπέλαγου νησιού, ένα βαθυγάλαζο μονοπάτι που σε σεργιανάει στους μανταλωμένους θησαυρούς των βυθών που τους αγγίζει το γαλανοφόρετο μαγνάδι του Μύθου, στα μαγευτικά απύθμενα της Ελληνικής προϊστορίας, που αχούνε μέσα τους οι φωνές των θεών, στα άγνωρα Κυανέμβολα πολυδρόμια, που τα σκεπάζουν οι γαλαζόλευκοι αφροί και στα ιριδένια ακρογιάλια που τα χρυσίζει του χρόνου η ροδοσυγνεφιά.



Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα κτίστηκε με τη πρωτοβουλία της γνωστής Μανιάτικης οικογένειας των Γρηγοράκηδων το 1858 και ανακαινίστηκε το 1862. Μία επιγραφή γράφει: «κτήτορες Πασχάλης Γερακάρης και Φλωρούσα Δραγονίτσα σύζυγός του».


ΑΠΟ ΤΟΝ  ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΟΔΗΓΟ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ: https://elafonisos.inspacetime.gr

Ηλ. Πηγές; https://elafonisos.inspacetime.gr/tour/ekklisies/agios-spyridonas, elafonissos.gr,  http://www.elafonissos.gr

Η προϊστορική πόλη της Ελαφονήσου βρίσκεται βυθισμένη σε τιρκουάζ θαλάσσια χρώματα – μεταξύ νησίδων – και το νεκροταφείο του φωλιάζει σε τροπικούς αμμόλοφους και σπάνιους κέδρους, μεταξύ μιας σμαραγδένιας θάλασσας, ενός καναλιού και μιας γραφικής και προστατευόμενης λίμνης (Νatura 2000 και Rasmar), στην τροπική παραλία της Πούντας,  ανατολικά του καναλιού για το πέρασμα στη Σμιγοπέλαγη Ελαφόνησο και αποτελεί σπάνιο Παγκόσμιο Μνημείο Σύνθεσης Φυσικού και Πολιτιστικού  Περιβάλλοντος.

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΜΙΓΟΠΕΛΑΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΛΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟ ΟΙΚΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙΟΥ
  Το Παυλοπέτρι συνδυάζει όλες τις πρώτες φάσεις και αποχρώσεις του Ελληνικού Πολιτισμού  (Εποχή Χαλκού, Μεσοελλαδικό πολιτισμό, Μινωικό Πολιτισμό, Μυκηναϊκό Πολιτισμό, επιρροές Κυκλαδίτικου Πολιτισμού κ.α.). Ο λαμπρός αυτός πολιτισμός της εποχής του Χαλκού, έθεσε τις βάσεις της κοινωνικής, οικονομικής και οικιστικής οργάνωσης και μεταλαμπαδεύτηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Ο σπάνιος πολιτισμός του Παυλοπετρίου διήνυσε δυο χιλιετίες και το τέλος του σημαδεύτηκε από βιβλικές καταστροφές.
Στο Παυλοπέτρι  κείται το Αρχαιότερο Βυθισμένο Παλάτι Ηγεμόνων στον κόσμο
  Αρκετοί  Ηγήτορες του Παυλοπετρίου, που προηγήθηκαν κατά χιλιετίες του Μενέλαου και του Αγαμέμνονα, διοργάνωναν οικονομικές δραστηριότητες με τα Κύθηρα, την Κρήτη, τις Κυκλάδες, την Εύβοια και τις άλλες σημαντικές περιοχές του τότε γνωστού κόσμου. Το Παυλοπέτρι μαζί με τα Κύθηρα έλεγχαν ένα από τα σπουδαιότερα Προϊστορικά περάσματα του τότε Γνωστού Κόσμου.
Η πρώτη ψηφιακά αναπαριστώμενη υδρόλυτη προϊστορική πόλη στον κόσμο
  Το 2011 το Παυλοπέτρι έγινε η πρώτη ψηφιακά αναπαριστώμενη υδρόλυτη προϊστορική πόλη και η τρισδιάστατη απεικόνιση του προβλήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς στις 9 Οκτωβρίου 2011, ημέρα Κυριακή και  ώρα  20.00, από το BBC (https://www.youtube.com/watch?v=XA7bAUp-hiI) .
Χωρίς Αρχαιολογικό Μουσείο,  η Αρχαιότερη Βυθισμένη Πόλη στον Κόσμο
 Οι Άγγλοι, οι τελευταίοι κατακτητές της Ελαφονήσου, παρέδωσαν με υποδειγματικό τρόπο τα προϊστορικά αρχαιολογικά ευρήματα ... που από τότε παραμένουν στα «αζήτητα» (βλ. BSA 1969). Αντ’ αυτού το Ελληνικό Κράτος, νοίκιαζε τον αρχαιολογικό χώρο του Παυλοπετρίου, αντί πινακίου φακής, για πολλές δεκαετίες με αποτέλεσμα να καταστραφούν αρκετοί τάφοι της εποχής του χαλκού. Οι νέες έρευνες (από το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ κ.α.) εμπλούτισαν τα προϊστορικά αρχαιολογικά ευρήματα της Ελαφονήσου.

Αγκυροβόλιο πλοίων στην αρχαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου, στον όρμο των Βατίκων
Αποτελεί ασύγγνωστη πολιτιστική και οικολογική καταστροφή που ταλανίζει ολόκληρη την Ν.Α. Ελλάδα.
 
ΣΥΝΤΟΜΟ  ΙΣΤΟΡΙΚΟ  ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ
       Η Ελαφόνησος  διαθέτει ένα λαμπρό και σπάνιο προϊστορικό πολιτισμό, την Αρχαιότερη Βυθισμένη Πόλη στον Κόσμο στο Παυλοπέτρι, αρκετούς πρωτοελλαδικούς οικισμούς και γενικά ένα σπάνιο πολιτισμικό και φυσικό περιβάλλον.
Ακόμη και ο νεώτερος προϊστορικός και κλασσικός πολιτισμός της Ελαφονήσου κοσμείται με Μνημεία και περίοπτους ναούς,  αμαξήλατους δρόμους κ.α.
      Η μυθολογική και ιστορική της διαδρομή συνδέεται με την Κυθήρεια και Σμιγοπέλαγη Αφροδίτη,  το Γλαύκο, το Σειληνό, τις Χάριτες, την Οδύσσεια, τους Φοίνικες, τους Κίλικες, τον Πάρι και την Ωραία Ελένη, τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και την κατάληψη από τους Αθηναίους, τον Θουκυδίδη, τους Ρωμαίους, το Βυζάντιο, τα Κάστρα και τις Βίγλες, την πειρατεία, τον Δον Κιχώτη, τις Βενετοτουρκικές Ναυμαχίες, τους Πορτολάνους, τη διάσωση του Θ. Κολοκοτρώνη και του Λ. Κατσώνη, τη Ναυαρχία του Α. Μιαούλη, τις ναυτικές βάσεις του Αγώνα, τον Κόχραν, τον Καποδίστρια, την απόφαση στο Σαρακήνικο-Ελαφονήσου για την Ναυμαχία του Ναβαρίνου και την απελευθέρωση της Ελλάδας και πολλά άλλα.

  ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑΣ  ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ
Μετά την καταστροφή της από τους Σαρακηνούς στα μέσα του 9ου αι. περιήλθε το 1207 στην κατοχή του Μ. Βενιέρη, το 1316 στο Λέοντα Κασιμάτη, το 1364 στους Ενετούς, το 1385 στον οίκο Βενιέρη, το 16ο αι. στους Ενετούς, το 1715 στους Τούρκους και το 1797 στους Γάλλους με την συνθήκη του Καμποφόρμιο. Το 1800 με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολεως αναγνωριζόταν η Επτάνησος Πολιτεία, που συμπεριλάμβανε και την Ελαφόνησο στα Επτάνησα, όπως ρητά ανέφερε και το  ψήφισμα της νομοθετικής Συνέλευσης, στις 22 Ιανουαρίου του1804.
            Το 1807 η Ελαφόνησος περιήλθε πάλι στην κατοχή των Γάλλων και το 1809 στην κατοχή των Άγγλων.

        Η απελευθέρωση του Πρώτου κατοικημένου Επτανησιακού νησιού - της Ελαφονήσου -
στις 6 Ιουλίου του 1850   και   η συμβολή της Μάνης στο ιστορικό αυτό γεγονός.

         Το 1828 ο Καποδίστριας προέβη στην  de facto προσάρτηση της Ελαφονήσου στην Ελλάδα.
      Ακολούθησε   Αγγλοελληνική διένεξη που κορυφώθηκε (μαζί και με μία σειρά άλλων γεγονότων) το 1849 - 1850.  Οι Άγγλοι απέκλεισαν  Ελληνικά λιμάνια  (γεγονότα γνωστά ως Παρκερικά) και το θέμα απασχόλησε τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση και τη Ρωσία που μέσω του Περσιάνι διαμήνυσε ότι προστατεύει (μαζί με τη Γαλλία) τας νήσους Ελαφόνησον και Σαπιέντζα.  Τέλος στις 6 Ιουλίου του 1850, ο υπουργός των εξωτερικών Ανδρέας Λόντος, υπέγραψε σύμβαση με την Αγγλία με την οποίαν  η Ελαφόνησος και η Σαπιέντζα ενώνοντο οριστικά με την Ελλάδα. 
   Ήταν μάλιστα το πρώτο κατοικημένο νησί των Επτανήσων που απελευθερωνόταν από τους Άγγλους..    αλλά και το πρώτο Κυθηραϊκό νησί που αποκτούσε της ανεξαρτησία του.
   Σημαντική ήταν και η συμβολή της Μάνης στην απελευθέρωση της Ελαφονήσου, διότι ο Τζανετάκης (από τη  ξακουστή οικογένεια των Γρηγοράκηδων) ίδρυσε το 1837 το συνοικισμό της Ελαφονήσου - παρότι το νησί ανήκε στους Άγγλους - και αυτό τον ισχυρισμό προέβαλαν κυρίως οι Ελληνικές κυβερνήσεις για να διεκδικήσουν το Λαφονήσι.
   Την Ιστορική αυτή επέτειο της ένωσης της Ελαφονήσου με την Ελλάδα γιόρτασε για πρώτη φορά  η Ελαφόνησος και ο Σμιγοπέλαγος Πολιτισμός της περιοχής στις 6 Ιουλίου του 2003, μετά από 153 ολόκληρα χρόνια, με το Προεδρικό Διάταγμα 54/2003.

 ΤΟ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ
     Η  Ιστορική Επέτειος της Ελαφονήσου αποτελεί πλάτεμα των κρουνών της Επτανησιακής, Μανιάτικης και Λακωνικής ιστορικής μνήμης και συνείδησης, Παιάνα για τη Νηρηιδική Κοιτίδα του Μινωικού, Κυκλαδίτικου και Μυκηναϊκού Πολιτισμού, ψηλάφισμα και προανάκρουσμα νίκης για το Θαλασσοκεντρικό, Νησοστέφανο και Σμιγοπέλαγο Πολιτισμό του Νοτου, πυξίδα για τα  άγνωρα Κυανέμβολα  πολυδρόμια του Νότου και γεωπολιτισμικό προπομπό για μια Νησοστέφανη Συμπολιτεία των Σμιλεμένων και Γλυκοθώρητων Βατίκων, της Σμιγοπέλαγης Ελαφονήσου και των Πελαγοθώρητων Κυθήρων και Αντικυθήρων.
                                                                                                                              ΔΡ.    Κ. ΜΕΝΤΗΣ
     
   ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ Η  ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ”  ΤΟ 2003

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ  ΤΗΣ ΘΕΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ      ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΑΤΟΙΚΗΜΕΝΟΥ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 153 ΧΡΌΝΙΑ!!

(Βλ.  2003: «Το Χρονικό για την Καθιέρωση της Ιστορικής Επετείου», εφημ. Η Ελαφόνησος, Πειραιάς, Μάρτιος – Απρίλιος,  σ. 1 και 2).

   “ Η Ιστορική πλεύση της  Ελαφονήσου στον Κυθηραϊκό και Επτανησιακό Χώρο περιγράφεται λεπτομερώς στο πρώτο Ιστορικό βιβλίο της Ελαφονήσου και του Σμιγοπέλαγου Πολιτισμού
 ( «Ελαφονήσι το Σμιγοπέλαγο Νησί», Μέντης Κων/νος, Πειραιάς 1993 σελ. 46-97 ).
    Στο βιβλίο αυτό παρέχονται αρκετά ιστορικά στοιχεία και αναφέρεται ρητά - για πρώτη φορά - η 6η Ιουλίου ως Ιστορική επέτειος της Ελαφονήσου (σελ. 96-97), όπως επίσης και ότι η Ελαφόνησος αποτελεί το πρώτο κατοικημένο νησί των Επτανήσων που ενώθηκε με την Ελλάδα.
    Οι Ιστορικές αυτές αποκαλύψεις απασχόλησαν Επιστημονικά Συνέδρια, το Λακωνικό, τον Επτανησιακό, τον Ημερήσιο τύπο και τον τύπο του Εξωτερικού, την Τηλεόραση  και το θέμα έφθασε μέχρι τη Βουλή με την υπ’ αρ. 474/07.07.2000 ερώτηση του Βουλευτή Αθανάσιου Δαβάκη.
     Η 6η Ιουλίου του 2000, βρήκε την Ελαφόνησο να μη γιορτάζει την 150η επέτειό της και τα δημοσιεύματα πλήθαιναν. Για την αποκατάσταση της Ιστορικής αλήθειας ο Δρ. Μέντης Κ. απέστειλε προς όλους τους αρμόδιους φορείς και προς τον τύπο πάνω από 2000 επιστολές και σχετικά έγγραφα.

Η ιστορική αυτή εκκρεμότητα για τον τόπο μας προκάλεσε το ενδιαφέρον της πολιτικής ηγεσίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κος Κων/νος Στεφανόπουλος αντιμετώπισε με ιδιαίτερη ευαισθησία το θέμα (έστειλε προσωπική επιστολή στο Δρ. Μέντη Κ.), όπως επίσης και ο Υπουργός Πολιτισμού κος Πάγκαλος και ο Πρωθυπουργός κος Κων/νος Σημίτης με το υπ’ αρ. πρωτ. Κ 4771/12-7-2000  έγγραφο  του πολιτικού του γραφείου συνέστησε να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία.
Στη συνέχεια είχαμε την  υπ’ αριθ. 85/2000 ομόφωνη απόφασή της Κοινότητας της Ελαφονήσου, την υπ’ αριθ. 29/12.3.2001 ομόφωνη απόφασή του Νομαρχιακού Συμβουλίου της Λακωνίας, την προώθηση του θέματος στο Υπουργείο των Εσωτερικών, τη Δ 486/23.8.2002 γνωμοδότηση του Συμβουλίου Επικρατείας (που καθυστέρησε δυο περίπου χρόνια, λόγω του πολέμου στο Ιράκ), την πρόταση του υφυπουργού των Εσωτερικών, της Δημόσιας Διοίκησης και της Αποκέντρωσης κου Λάμπρου Παπαδήμα και τέλος την  έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος 54/2003 (ΦΕΚ 59/Α/7.3.2003), με το οποίο αίρεται τελικά μια ανεπίτρεπτη ιστορική εκκρεμότητα για την Ελαφόνησο, για τα Κύθηρα και για τα Επτάνησα.

    Το Προεδρικό Διάταγμα  54/2003 (ΦΕΚ 59/Α/7.3.2003) καθιερώνει την 6η Ιουλίου ως Δημόσια τοπική εορτή της Ελαφονήσου (Ιστορική Επέτειο της Ελαφονήσου). Η απόφαση αυτή [... που μόνο ανιστόρητοι και επίορκοι θα επιχειρούσαν να αμφισβητήσουν!!...]  έχει ιδιαίτερη ιστορική σπουδαιότητα για την Ελαφόνησο, για τα Κύθηρα,  για τα Επτάνησα και για το Σμιγοπέλαγο πολιτισμό του Νότου για τους εξής λόγους:
Με την εφαρμογή του Π.Δ. 54/2003:
1. Γιορτάστηκε το 2003 για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελαφονήσου η Δημόσια Τοπική της Επέτειος.
2. Γιορτάστηκε  για πρώτη φορά  η Απελευθέρωση του πρώτου Κυθηραϊκού Νησιού.
3. Γιορτάστηκε  για πρώτη φορά η Απελευθέρωση του πρώτου κατοικημένου νησιού των Επτανήσων.

4. «Γιορτάστηκε» επίσης κι’ ένα σπάνιο Ιστορικό γεγονός: «Η καθιέρωση μιας Νησιώτικης Ιστορικής Επετείου μετά από 153 ολόκληρα χρόνια που αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στα Ιστορικά χρονικά  της Χώρας μας»!!

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Ήθη και Έθιμα Πελοποννήσου


Ήθη και Έθιμα Πελοποννήσου



"Ράψε μου μάνα φορεσά, με 400 δίπλες..
Μαύρο σαλάχι δώκε μου, φέρμελη τη χρυσοκεντημένη..
Μαντήλι μαύρο να φορώ,τρανά γένια να κάμω..
Να πάρω Σπάθα κ σπαθί,κουμπούρι καργιοφύλι..
Να σύρω να διαβώ,στη μάχη στην αντάρα..
Το μίσος είν ' πολυ,κ γιατρειά δεν έχει..
Το κύρη μου σκοτώσανε,στον Άδη τον επάνε..
Ήσαν' κολόνα στο χωριό,ψηλό δέντρο στα όρη..
Όρκο κάμω την αυγή,και μ όρκο αποκοιμούμαι..
Πως το φονιά που φόνευσε θα βαριεκδικούμαι.."
Γ.Π

Οι στίχοι αναφέρονται σε ενα παιδί που μαθαίνει ότι σκοτώσανε το πατέρα του στα βουνά και ζητά απο τη. Μανα του να του ράψει φορεσά να μεγαλώσει γρήγορα να πάει να πάρει τα άρματα!!!

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Trailer του επίσημου βίντεο για το 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού //Discover Paralio Astros Kynourias, Greece !





Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το 1ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΒΙΟΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ - BIOMEDIS, το οποίο διεξήχθη 13 -20 Ιουνίου 2017 στο Παράλιο Άστρος Αρκαδίας. Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Περιλάμβανε διαλέξεις και εκπαιδεύσεις από διακεκριμένους γιατρούς και ερευνητές από Ελλάδα και εξωτερικό καθώς και πλήθος εκδηλώσεων.

Οι 250 και πλέον σύνεδροι από 30 χώρες αποκόμισαν πολύτιμες γνώσεις πάνω στις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις στον τομέα της ιατρικής και συγκεκριμένα στη βιοσυντονιστική θεραπεία που σημειώνει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Μέσα από τις εκδηλώσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα, οι σύνεδροι είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμο και παράδοση. Από επισκέψεις που πραγματοποιήθηκαν σε χώρους θρησκευτικού και αρχαιολογικού χώρου, καθώς και από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι επισκέπτες του συνεδρίου γεύτηκαν την Ελληνική φιλοξενία και μαγεύτηκαν από τις ομορφιές και την ιστορία του τόπου μας. Μας αποχαιρέτησαν έχοντας με τις καλύτερες εντυπώσεις για τη χώρα μας και συγκεκριμένα για την Πελοπόννησο και την Αρκαδία και μας έδωσαν την υπόσχεση ότι του χρόνου θα επισκεφτούν ξανά τη χώρα μας.
Εκφράζουμε ξεχωριστές ευχαριστίες στον Περιφεριάρχη Πελοποννήσου Πέτρο Τατούλη, γιατί χωρίς την πολύτιμη βοήθεια της Περιφέρειας αυτό το συνέδριο δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε τον δήμαρχο της Τρίπολης Δημήτρη Παυλή, το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας, την τοπική κοινότητα του Παράλιου Αστρους, στους τοπικούς χορευτικούς και μουσικούς συλλόγους, στον ερασιτεχνικό σύλλογο αλιέων Παραλίου Άστρους - Τρίπολης "Γοργόνα Σθενώ", τους χορηγούς επικοινωνίας καθώς και όλους όσους πήραν μέρος στην οργάνωση του συνεδρίου.

Το συνέδριο BIOMEDIS έλαβε τέλος. Αλλά το κοινό μας έργο συνεχίζεται. Στόχος μας – να κάνουμε τις βιοσυντονιστικές τεχνολογίες προσιτές για όλους. Διότι πίσω από αυτές είναι το μέλλον μας.

Ακολουθεί το trailer του επίσημου βίντεο για το Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού - Biomedis. Το βίντεο έχει επιμεληθεί ο Χρήστος Γιατράκος.

https://www.youtube.com/watch?v=wJ64ht4uJS8


Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στην επίσημη σελίδα του συνεδρίου μας www.BiomedisWorldEvent.com

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

ΠΑΛΙΑ ΣΠΑΡΤΗ ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΟ «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑΣ –ΧΟΥΛΗΣ»



Κάποτε, στη μικρή γειτονιά των ανθρώπων της Σπάρτης, έζησαν και οι ψιλικατζήδες. Άνθρωποι φτωχοί, που μ’ ένα πανέρι στα χέρια , έναν πάγκο στο πεζοδρόμιο ή ένα αυτοσχέδιο καρότσι πουλούσαν ψιλικά για να ζήσουν . 
Ψιλικά, στη γλώσσα του λαού, είναι τα διάφορα μικροπράγματα μικρής αξίας, απαραίτητα όμως στην καθημερινή ζωή: Χτένες, καθρεφτάκια, κομπολόγια, νυχοκόφτες, κουβαρίστρες, καρούλια, βελόνες , καρφίτσες , παραμάνες , τσιμπιδάκια , φακοί, αναπτήρες, κουμπιά, κολόνιες φτηνές , πούδρες, σηκώστρες παπουτσιών, λάστιχα για ράψιμο, κόπιτσες, μεζούρες , πίπες καπνίσματος, ψαλίδια, βούρτσες, πορτοφόλια, σπάγκοι, τραγιάσκες, ζώνες , πινέλα και μηχανές ξυρίσματος , ξυραφάκια, κ.α.π .
Σήμερα, στην εποχή της ισοπέδωσης των πάντων , ο όρος «ψιλικατζής» αναφέρεται απαξιωτικά (δυστυχώς) σε ανθρώπους που δεν μπορούν να διακρίνουν το σημαντικό από το ασήμαντο . Στην πραγματικότητα όμως του «κάποτε» , οι ψιλικατζήδες ήταν οι χαρακτηριστικοί ήρωες των πεζοδρομίων και της Ζωής που με το «τίποτα» (κυριολεκτικά) πάσχισαν να ζήσουν τις οικογένειές τους σε εποχές δύσκολες και σκοτεινές . Στημένοι απ’ το πρωί ως το βράδυ πίσω από το υπαίθριο «μαγαζάκι» τους ή οργώνοντας τους δρόμους μαζί του , καρτερούσαν υπομονετικά να σταματήσει κάποιος περαστικός μπροστά τους , για να αγοράσει κατιτίς και να οικονομήσουν τον «άρτον τον επιούσιον» . Πολλοί απ’ αυτούς τους αγωνιστές της ζωής κατάφεραν με τη σκληρή δουλειά τους , να μετατρέψουν κάποια στιγμή τον πάγκο τους σε πραγματικό μαγαζί (ψιλικατζίδικο) και να διαπρέψουν σαν επαγγελματίες , διδάσκοντας πως στη ζωή , όσο κουρασμένος κι αν είσαι , ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάς και ότι με υπομονή κι επιμονή μπορείς να ανέβεις το δρόμο τον ανηφορικό , ώσπου να φτάσεις σ’ ένα πλάτωμα και να ξαποστάσεις δικαιωμένος . 
Ένας απ’ αυτούς τους ψιλικατζήδες που έγραψαν ιστορία στη Σπάρτη , ήταν και ο Νίκος Μερεκούλιας του Γεωργίου . Ο Νίκος , στα 1948 , στα μαύρα χρόνια του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου και σε μεγάλη , σχετικά , ηλικία , έφυγε απ’ το χωριό του τον Κεφαλά της Λακωνίας και ήρθε στη Σπάρτη , κυνηγώντας το όνειρο μιας καλύτερης ζωής . Έκανε πολλές δουλειές «του ποδαριού» ( μ’ ένα ποδήλατο κι ένα τελάρο με ψιλικά από πίσω πήγαινε στα χωριά και τα άλλαζε με αυγά , ψωμί , λάδι , αλεύρι , κ.α. . Αργότερα σαν σερβιτόρος (και μάλιστα καλός) στο εστιατόριο «ΣΕΜΙΡΑΜΙΣ» στην κεντρική πλατεία ) , αλλά δεν ήταν αυτό που γύρευε στη ζωή του. Αποφάσισε , λοιπόν , να σταθεί στα δικά του τα πόδια . Να κάνει κάτι ολότελα «δικό του» . Έφτιαξε , γι’ αυτό , έναν πάγκο - καρότσι με τρεις μεγάλες ρόδες ποδηλάτου (μία μπροστά , δύο πίσω) τον γέμισε με ψιλικά (λίγα στην αρχή …περισσότερα κατόπιν) και άρχισε να στήνεται στα πεζοδρόμια του κέντρου της Σπάρτης , όπου είχε την περισσότερη κίνηση . Αγαπημένο του στέκι ήταν έξω από το φαρμακείο του Μαρκόπουλου , στις νότιες καμάρες της πλατείας , μαζί με άλλους συναγωνιστές του πεζοδρομίου , τον μπαρμπα –Βαγγέλα με τα παγωτά και τα ζαχαρωτά, τον Αθανασόπουλο («μπούζι-μπούζι») με τις πορτοκαλάδες , τις λεμονάδες , τις βυσσινάδες και τις γκαζόζες , τον Δαμιανό με τα πιάτα και τα γυαλικά , τον Κεφαλλονίτη τον Γιώργη τον «Πανώριο» με τα ψιλικά κι άλλους πολλούς . 

Απ’ το πρωί ως το βράδυ στο μετερίζι του πεζοδρομίου , με κρύα και χιόνια και βροχές και χειμώνες και ζέστες και ήλιο και καλοκαίρια και γιορτές και καθημερνές . Και σαν νύχτωνε για τα καλά , έπιανε τις λαβές του καροτσιού του ο κυρ Νίκος και τραβούσε να ξαποστάσει στο ταπεινό σπιτάκι που έμενε με το νοίκι , στο τέρμα της σημερινής Γκορτσολόγου , εκεί που συναντιέται με την Όθωνος Αμαλίας , όπου του είχε στρωμένο τραπέζι η γυναίκα του , η κυρα - Κανέλλα , με αγάπη πολλή , μ’ ένα πιάτο ζεστό φαΐ και μια κούπα κρασί , για να στυλωθεί η ψυχή και να ’χει ανάκαρο την άλλη τη μέρα ο κυρ Νίκος , να ξαναβγεί στη βιοπάλη για ένα «σήμερα» καλό , για ένα «αύριο» καλύτερο για κείνον , τη γυναίκα του και τα τρία του τα παιδιά .
Ήταν η εποχή , μετά τον πόλεμο , που οι άνθρωποι οι φτωχοί είχαν βγει από τα χαρακώματα του φόβου και είχαν μπει στο αλωνάκι της ζωής θαρραλέοι και αποφασισμένοι να παλέψουν και να νικήσουν .
Οι δουλειές του Νίκου Μερεκούλια , του ψιλικατζή , πήγαιναν καλά κι όταν το «σακούλι» άρχισε («φασούλι το φασούλι») να γεμίζει , παράτησε τον πάγκο και το καρότσι κι άνοιξε μαγαζί δικό του . Αυτό ήταν κάτι που το έκαναν τότε αρκετοί ψιλικατζήδες , πράγμα που δείχνει τη θέλησή τους να ξεφύγουν από τη μιζέρια και να κερδίσουν κι αυτοί μια θέση στον ήλιο . Το πρώτο ψιλικατζίδικο που άνοιξε ο κυρ Νίκος ο Μερεκούλιας , στα 1958 , ήταν ακριβώς απέναντι από τη θέση που έστηνε τον πάγκο , εκεί κοντά στη συμβολή Ευαγγελιστρίας και Παλαιολόγου , μιας και οι παλιοί δένονταν με αρραβώνα ζωής με τον τόπο που έζησαν κι ακούμπησαν τον ιδρώτα και το «αχ» τους. Όπως το σπίτι πίστευαν οι παλιοί πως έχει το καλό του «στοιχειό» , έτσι και οι αγωνιστές του πεζοδρομίου πίστευαν πως δεν πρέπει να απομακρύνονται από κει που έφαγαν ψωμί για να μην αλλάξει η τύχη η καλή .
Το πρώτο ψιλικατζίδικο του κυρ Νίκου του Μερεκούλια ήταν ένα μικρό , στενό μαγαζάκι , αρκετό όμως για να στεγάσει τα όνειρα του και ικανό να στηρίξει τη θέλησή του να προχωρήσει πάντα μπρος και να μην πισωγυρίσει ποτέ . Σ’ αυτά τα παλιά μικρά μαγαζάκια ποτέ δε μέτρησε το μέγεθος , παρά της καρδιάς το πύρωμα και η ατσάλινη θέληση εκείνων των ανθρώπων των «παρακατιανών» , που γνώρισαν από μικροί τις στενοχώριες της ζωής και όρθωσαν μπόι στους αγέρηδες της καταστροφής . Μπορεί να λύγισαν σαν τα καλάμια - κάποιες φορές - στην ορμή τους , αλλά δεν έσπασαν ! Άντεξαν!!!
Τα οργάνωσε ΟΛΑ με τάξη και με σύστημα ο κυρ Νίκος στο πρώτο του ψιλικατζίδικο . Γέμισε τα ράφια και τις βιτρινούλες με ψιλικά αλλά και ρούχα της ανάγκης (ήξερε πια καλά ΤΙ θα γύρευαν οι άνθρωποι οι φτωχοί και λαϊκοί απ’ το μαγαζί του) έβαλε στο βάθος κι ένα τραπεζάκι με μια καρέκλα που γι’ αυτόν ήταν θρόνος και ξεκίνησε τη νέα βιοπάλη , από θέσεις καλύτερες και πιο σίγουρες . Δίπλα του , ακριβώς στη γωνία Ευαγγελιστρίας και Παλαιολόγου , ήταν το ψιλικατζίδικο του Γιάννη Δασκαλάκη , αλλά αυτό δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα . Ήταν τέτοιες οι εποχές και οι καταστάσεις , ώστε υπήρχαν περιθώρια δουλειάς , πολύ μεγάλα , για ΟΛΟΥΣ . Ο κόσμος ο λαϊκός , που γνώριζε τον κυρ Νίκο από την εποχή του καροτσιού και ψώνιζε απ’ αυτόν , τον ακολούθησε ΚΑΙ στο ψιλικατζίδικο . Ποικιλία ειδών , καλά πράγματα , φτηνές τιμές και , κυρίως , ανθρώπινη επαφή , επικοινωνία και ζεστασιά , από έναν επαγγελματία που ήξερε ΤΙ σημαίνει φτώχεια και ανάγκη ! 
Όταν οι δουλειές πήραν καλό δρόμο κάλεσε ο κυρ Νίκος ο Μερεκούλιας τον γιο του τον Βαγγέλη , που τότε δούλευε υπάλληλος στο χρωματοπωλείο «Ισάδα – Γιαννόπουλου» επί της Ευαγγελιστρίας , να μπει στο ψιλικατζίδικο και να «βάλει πλάτη», ώστε να μεγαλώσει και να ριζώσει ΚΑΙ στις επόμενες γενιές . 
Το ψιλικατζίδικο , στα χρόνια εκείνα , δεν ήταν ένα απλό μαγαζί . Ήταν ένα μεγάλο σχολείο όπου γνώριζες έναν κόσμο αυθεντικά λαϊκό , σε μια εποχή που η Σπάρτη δεν ήταν ακόμα η σημερινή μεγάλη και σύγχρονη πόλη , αλλά μια μικρή επαρχιακή πόλη που κατοικούνταν κυρίως από ανθρώπους της βιοπάλης , οι οποίοι πάσχιζαν καθημερινά να τα φέρουν βόλτα με κόπο πολύ και ιδρώτα και αγωνία . Το ψιλικατζίδικο ήταν ανεκτίμητης αξίας πόρτα για τον κόσμο αυτόν , αφού εδώ έβρισκαν τα απολύτως απαραίτητα για τη ζωή και την καθημερινότητά τους σε τιμές φτηνές και προσιτές .
Οι ρόμπες , οι τσάντες , τα φουστάνια , οι ποδιές , τα υφάσματα του μέτρου , οι μουσαμάδες , τα τραπεζομάντιλα , οι κουρτίνες , οι φόδρες , τα σακάκια , τα παντελόνια , οι κάλτσες , οι μαγκούρες , τα καπέλα , τα εσώρουχα , οι φανέλες , τα πουκάμισα , οι πιζάμες , τα νυχτικά , οι σχολικές ποδιές , οι ομπρέλες , οι παντόφλες , οι σαγιονάρες και οι γαλότσες κι ένα σωρό άλλα είδη «οικιακού εξοπλισμού» κι «ένδυσης» ήταν εκεί , τακτοποιημένα με νοικοκυροσύνη στα ράφια και στις κρεμάστρες, πλάι στα ψιλικά , και περίμεναν – καθημερινά - το νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά για να καλύψουν τις ανάγκες της οικογένειας και του σπιτιού ! Πραγματικά , χάρη στα ψιλικατζίδικα , οι λαϊκοί άνθρωποι εκείνης της δύσκολης εποχής κατάφεραν να επιβιώσουν διατηρώντας ένα επίπεδο αξιοπρέπειας κοινωνικής και ποιότητας ζωής .
Τα χρόνια πέρασαν , το ψιλικατζίδικο «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ» πήγαινε καλά και πάρθηκε η απόφαση , στα 1971 , να μεταφερθεί σε άλλο χώρο , πιο μεγάλο , ώστε να επεκταθεί επαγγελματικά και να πάρει νέα πνοή . Έτσι , νοικιάστηκε , ακριβώς απέναντι , στην οδό Ευαγγελιστρίας αρ. 55 , ένα κατάστημα που πληρούσε τις προδιαγραφές που είχαν κατά νου ο κυρ Νίκος και ο Βαγγέλης Μερεκούλιας , ο γιος του .
Ο κυρ Νίκος ο Μερεκούλιας , που από το ΤΙΠΟΤΑ κατάφερε με τον προσωπικό του αγώνα να στήσει μιαν ανθούσα επιχείρηση στο κέντρο της Σπάρτης , έφυγε ευχαριστημένος απ’ τη ζωή στα 1985 και το ψιλικατζίδικο πέρασε στα χέρια του γιου του Βαγγέλη Μερεκούλια , ο οποίος συνεταιρίστηκε με τον άντρα της αδερφής του, τον Χαράλαμπο Χούλη , οικοδόμο μέχρι τότε , κι έτσι η φίρμα έγινε «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑΣ-ΧΟΥΛΗΣ» . Το ψιλικατζίδικο ΚΑΙ με τη νέα του μορφή διατήρησε τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά λειτουργίας και οργάνωσης , με τη βεβαιότητα πως αυτό ήταν εγγύηση για τη μελλοντική του διαδρομή . Είναι αλήθεια πως τέτοια παραδοσιακά μαγαζιά μοιάζουν σαν τους οδηγούς των καραβανιών στην έρημο : Τραβάνε μπροστά κι από πίσω το καραβάνι ακολουθεί με εμπιστοσύνη , ξέροντας πως ο δρόμος και η πορεία είναι η σωστή και ασφαλής ! 
Στη 10ετία του ’90 οι παλιοί καπεταναίοι άρχισαν να παραδίνουν το πηδάλιο του σκάφους : Πρώτα αποχώρησε με σύνταξη ο κυρ Βαγγέλης ο Μερεκούλιας κι ύστερα ο κυρ Μπάμπης ο Χούλης .
Το ψιλικατζίδικο πέρασε στην τρίτη πλέον γενιά , στον γιο του κυρ Βαγγέλη , τον Νίκο Μερεκούλια και στην κόρη του κυρ Χαράλαμπου την Κανέλλα Χούλη , δυναμώνοντας έτσι τα όνειρα των παλαιών να αναβιώσει το ψιλικατζίδικό τους και να κρατηθεί γερό κι αγνό για πολλά χρόνια ακόμη , ώστε να προσφέρει στον κόσμο καλά και φθηνά λαϊκά είδη και ψιλικά , έτσι όπως έκανε από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του , έτσι όπως έκανε ο πατριάρχης του μαγαζιού , ο κυρ Νίκος Μερεκούλιας , μπροστά στο αυτοσχέδιο καρότσι του εκεί στις καμάρες και στα πεζοδρόμια της Σπάρτης , σ’ εκείνα τα πέτρινα χρόνια .
Είναι πραγματικά συγκινητικό να συναντάς τέτοια φαινόμενα στη ζωή , ανθρώπων (δηλαδή) συγγενών που πορεύτηκαν μαζί και συνεργάστηκαν αρμονικά ΚΑΙ επαγγελματικά με αγάπη , τιμιότητα, ειλικρίνεια και ζεστασιά , να παραδίδουν αυτό το πνεύμα αγάπης και αλληλεγγύης ΚΑΙ στα παιδιά τους , κάνοντάς το Πολικό Αστέρα στο μακρύ και δύσκολο ταξίδι της ζωής , ώστε να μη χάνουν το δρόμο τους προς τα λιμάνια που καρτερούν . Μαζί τους , 33 ολόκληρα χρόνια , πιστή , ικανή και αφοσιωμένη υπάλληλος , η Αθηνά Μονεμβασίτη , φίλη , συμμαθήτρια και κουμπάρα της Κανέλλας , γεγονός που μαρτυράει κάτι πολύ γνωστό πλέον : ότι στα παλιά μαγαζιά οι υπάλληλοι έπαιρναν σύνταξη απ’ αυτά , αφού η σχέση που σφυρηλατούσαν με τους ιδιοκτήτες ξεπερνούσε κατά πολύ την τυπική σχέση αφεντικού – υπαλλήλου και γινόταν σχέση ζωής , συγγένεια που δεν ερχόταν εξ αίματος αλλά κατακτιόταν σε στέρεες βάσεις , μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο .
Ο κυρ Βαγγέλης ο Μερεκούλιας , αν και τα χρόνια άρχιζαν να βαραίνουν στους ώμους , συνέχιζε κάθε πρωί να πηγαίνει στο μαγαζί , να πίνει το καφεδάκι του , να αναπνέει τον αέρα του ψιλικατζίδικου , να βλέπει τους παλιούς φίλους και πελάτες , να αγγίζει και να τακτοποιεί τα ψιλικά και κάθε χρόνο να στολίζει τη μικρή βιτρινούλα στην πρόσοψη του μαγαζιού , που έχει γίνει σήμα κατατεθέν του ψιλικατζίδικου . Σήμερα , σε ηλικία 84 ετών , που τα πόδια του έχουν βαρύνει πια , βγαίνει μόνο μέχρι τη μικρή πλατεία της γειτονιάς του παρέα με τον αγαπημένο του σκύλο , κάθεται στο παγκάκι , αλλάζει «καλημέρες» με τους περαστικούς (μιας και όλοι τον γνωρίζουν και τους γνωρίζει όλους) κι ύστερα επιστρέφει, αργά – αργά , στο σπίτι του , εκεί στο Νέο Κόσμο , στο σπίτι που χτίστηκε κάποτε με τους καρπούς μιας τίμιας και κοπιαστικής δουλειάς χρόνων , το σπίτι όπου έζησε μιαν ευτυχισμένη και ήρεμη ζωή με τη γυναίκα του την Καλλιόπη , το γένος Ψηλακάκου από το Δαφνί , («τον άφησε μόνο» στα 1986) και τα δυο του παιδιά , τον Νίκο και την Κανέλλα .
Ο κυρ Χαράλαμπος ο Χούλης δεν στάθηκε τυχερός να ρουφήξει ως το τέλος το ποτήρι των γηρατειών . Έφυγε από τη ζωή στα 2016 , σε ηλικία 79 ετών , αφήνοντας πίσω του τη μνήμη ενός καλόκαρδου και γελαστού ανθρώπου με ξάστερο πρόσωπο , καλού οικογενειάρχη και τίμιου επαγγελματία !
Σήμερα , όταν μπαίνεις στο «ΨΙΛΙΚΑΤΖΊΔΙΚΟ ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ – ΧΟΥΛΗ» νιώθεις ότι περνάς από μια Πύλη του Χρόνου κι αλλάζεις εποχή . Είσαι στο «Σήμερα» αλλά συγχρόνως αισθάνεσαι να σεργιανούν εκεί μέσα και οι αλλοτινές οι εποχές . Ακούς τις ομιλίες και τους ήχους του «Τώρα» αλλά μαζί έρχονται και συζητάνε - σαν γειτόνισσες από παλιά - οι μνήμες του «Χθες» . Βλέπεις τις εικόνες τις σημερινές , αλλά όπως στην οθόνη του σινεμά περνούν μπροστά στα μάτια σου και οι ασπρόμαυρες σκηνές μιας ωραίας ταινίας από τα περασμένα . Οι μνήμες και οι ιστορίες που κουβαλά μαζί του τούτο το αληθινό και ανθρώπινο μαγαζί έχουν νικήσει του Λήθη του Χρόνου . Όλα εκεί μέσα σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κάπου , κάπως , κάποτε , τα έχεις ξαναδεί . Είναι ένα μαγαζί που νιώθεις οικειότητα κι εμπιστοσύνη, ένα ψιλικατζίδικο αυθεντικό που έμεινε σταθερό στην παράδοση και την απλότητα , ένα κατάστημα που αισθάνεσαι και ξέρεις πως εδώ θα βρεις εκείνο που ζητάς κι πως αν δυσκολεύεσαι θα σε βοηθήσουν να το βρεις . Έτυχα , π.χ. , εκεί , την ώρα που ένα νέο παιδί το οποίο θα πήγαινε φαντάρος, ρωτούσε τι θα χρειαστεί να πάρει μαζί του στο κέντρο νεοσυλλέκτων . Και ο Νίκος , με την εμπειρία των χρόνων που είχε αποθησαυρίσει σαν κληρονομιά από τους παλιούς , του έδωσε ό,τι θα του ήταν χρήσιμο στη νέα του ζωή : παραμάνες , λουκέτα , βελόνες , κλωστή , νυχοκόφτη , τσαντάκι ξυριστικών , σακίδιο ταξιδιού , φανέλες παραλλαγής , κλπ , κλπ . Έτυχα , πάλι μπροστά , σε άλλη στιγμή , που μια γιαγιά ήθελε να πάρει μια ρόμπα και δυσκολευόταν . Τελικά , με την υπομονή και τη βοήθεια της Κανέλλας και της Αθηνάς, βρήκε εκείνη τη «σκούρα και λουλουδάτη» ρόμπα που γύρευε κι έφυγε κατευχαριστημένη .
Βέβαια οι καιροί , η κοινωνία και οι άνθρωποι έχουν αλλάξει ριζικά και πολλά ποιοτικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του Ψιλικατζίδικου «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ- ΧΟΥΛΗ» έχουν μεταβληθεί εκ των πραγμάτων . Υπάρχουν , λόγου χάρη , ακόμα γεμάτα τα κουτιά και τα συρτάρια με τα κουμπιά , αλλά στους καιρούς του ετοιματζίδικου ρούχου , κανείς πια δεν χρειάζεται να αγοράσει κουμπιά , τα οποία ήταν περιζήτητα την εποχή που δούλευαν οι μοδίστρες και οι ράφτες και οι γυναίκες έπλεκαν ρούχα στο χέρι . Η εισβολή του φτηνού , εισαγόμενου ρούχου στην αγορά , έριξε επίσης και την αγορά των ρούχων από το ψιλικατζίδικο . Συνεχίζουν όμως να κινούνται τα ψιλικά , τα εσώρουχα , οι κάλτσες , οι πιτζάμες και τα ρούχα εργασίας . Και πάντως παραμένει ακόμα ζωντανό κι ενεργό ένα παραδοσιακό αγοραστικό κοινό , για το οποίο το να αγοράζει τα χρειαζούμενα από το ψιλικατζίδικο «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ-ΧΟΥΛΗ» είναι τρόπος ζωής .
Σήμερα η Σπάρτη βρίσκεται σε μια μακρά μεταβατική περίοδο . Κάπου πηγαίνει , κάπου το πάει , αλλά ακόμα δεν μπορείς να μαντέψεις ποια θα είναι η κατάληξη , αν στο τέλος – δηλαδή - θα εξελιχθεί σε κάτι καλύτερο ή σε κάτι χειρότερο απ’ αυτό που ήταν. Σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία , μαγαζιά όπως το παραδοσιακό ψιλικατζίδικο «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑΣ – ΧΟΥΛΗΣ» δείχνουν το δρόμο , κρατάνε απαραίτητες ισορροπίες , ξυπνούν μνήμες αναγκαίες , βάζουν χρώμα και άρωμα στο γκρίζο και διατηρούν την αλυσίδα της παράδοσης άρρηκτη , θυμίζοντας κάθε στιγμή ότι η Σπάρτη ΠΡΕΠΕΙ να βρει τρόπο να παντρέψει αρμονικά το παλιό με το νέο , να μη χάσει τα σύνδεσή της με το «Χθες» , ώστε στην ολοκλήρωσή της να είναι μια πόλη σύγχρονη αλλά ανθρώπινη , μια πόλη που θα ζει στο «Σήμερα» , αλλά θα νιώθει και την ανάσα του «Χθες» .
Όπως ένας λαός που ξεχνά την Ιστορία του είναι προορισμένος να χαθεί , με όμοιο τρόπο και μια πόλη που κόβει τους δεσμούς με το παρελθόν της και απαρνιέται την ιστορική διαδρομή της θα γίνει μια πόλη χωρίς «ψυχή» , χωρίς ταυτότητα και χωρίς μέλλον . Η Σπάρτη πρέπει να βρει τρόπους (μέσα στις συγκλονιστικές μεταμορφώσεις που συντελούνται τις τελευταίες 10ετίες στο σώμα της) να διατηρήσει στοιχεία τα οποία θα τιμούν τους παλιούς ανθρώπους , αυτούς που έγραψαν λέξη –λέξη τη νεότερη ιστορία της και θα αποτυπώνουν με σαφήνεια την πορεία της από την ίδρυσή της έως ΚΑΙ το σήμερα .

«Το παρόν δεν ακινητοποιείται. Ενα καθαρό παρόν είναι αδιανόητο… θα ’ταν ανύπαρκτο. Το παρόν περιλαμβάνει πάντα ένα μέρος του παρελθόντος και ένα μέρος του μέλλοντος». ΜΠΟΡΧΕΣ
24-5-2017
Βαγγέλης Μητράκος

Το Ε/Γ-Ο/Γ ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ, παραμένει στο λιμένα της Κισσάμου μέχρι αποκατάστασης τεχνικής βλάβης

Χανιά 14/06/2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


H ΛΑΝΕ ενημερώνει το επιβατικό κοινό ότι το Ε/Γ-Ο/Γ ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ, παραμένει στο λιμένα της Κισσάμου μέχρι αποκατάστασης τεχνικής βλάβης. Ως εκ τούτου τα δρομολόγια του πλοίου, 14/06/2017 από Κίσσαμο-Αντικύθηρα-Κύθηρα-Γύθειο και Γύθειο-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Κίσσαμο θα παραμείνουν ανεκτέλεστα.