στον ιστορικό Μοριά...

    Η Πελοπόννησος είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας, και ένα από τα εννέα γεωγραφικά της διαμερίσματα. Πληθυσμός: 1,1 εκατ. (2011) Βικιπαίδεια

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..........................................................Δείτε εδώ, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ...........

Καλημέρα Ελλάδα

Καλημέρα Ελλάδα

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟ


            ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΟΥ           
                   ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖΗ ΑΝΩΜΗΤΡΗ   

ΤΗΣ ΜΕΝΤΗ-ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ (Σύνης)του Σπυρίδωνος, Καθηγήτρια-Νομικός

Για τους Λαφονησιώτες, και τις Λαφονησιώτισσες, όπως και για τους τους Έλληνες απανταχού, οι Αποκριές είναι συνώνυμο της χαράς, του κεφιού, της ευθυμίας, της εκτόνωσης, της διασκέδασης του ξεφαντώματος.


Καθαρά Δευτέρα στην Ελαφόνησο τη δεκαετία του 50 (φωτογραφία από το βιβλίο
¨Ελαφονήσι το Σμιγοπέλαγο Νησί” του συγγραφέα - πανεπιστημιακού, Κων/νου Σπ. Μέντη)

ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ (ΓΙΩΡΓΟΥΛΗ) Κ. ΜΕΝΤΗ, ΔΙΠΛΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΑΣΑΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 118 ΧΡΟΝΩΝ, ΕΙΧΕ 15 ΠΑΙΔΙΑ... ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ, ΤΑ ΔΙΣΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ.. ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ ΤΟΤΕ. ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΟΥΛΗ.
 Η οικογένεια Κων/νου Σπ. Μέντη (διακρίνεται μπροστά στο κέντρο του τραπεζιού) με συγγενείς και φίλους την Καθαρά Δευτέρα. Γύρω από το τραπέζι η σύζυγος του Ευφροσύνη Μέντη (το γένος Λιάρου), όρθια όπισθεν αριστερά,  οι γιοι του Σπυρίδων, Παναγιώτης (Ποτούλης) και Γιωργουλης Μέντης, οι σύζυγοί τους Ζαχάρω (το γ. Μελά - Ψαρομάτη), Ματίνα (το γ. Λαλούση) και ΄Αννα (το γ. Πασσάκου), τα εγγόνια και η οικογένεια του Νικολού Μέντη (αριστερά). Έμπροσθεν και λίγο δεξιά ξεχωρίζει ο αείμνηστος δάσκαλος του νησιού Παρασκευάς Μέγρης και όπισθεν του (ημιόρθιος) ο ανταποκριτής στην Αυστραλία  της εφημ. Ελαφονήσου Τζώρτζης Πασσάκος, ο Βαγγέλης Πασσάκος, μελη της οικ. Λαλούση κ.α.

 Κυριακή της Κρεατινής (της Απόκρεω) 
Την Κρεατινή (Κυριακή της Απόκρεω) συγκεντρώνονταν σε συγγενικά σπίτια για να αποκριέψουν (αποκρέψουν). Η κάθε νοικοκυρά έφτιαχνε το φαγητό της, το οποίο ήταν, συνήθως, κρέας κοκκινιστό με μακαρόνια. Οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν ποια θα φτιάξει το πιο νόστιμο. Όλα τα μέλη των οικογενειών κρατούσαν τσουπλέκια (σκεύη), καρέκλες, σκαμνιά, σοφράδες και ξεκινούσαν για να πάνε στα σπίτια που τους είχαν προσκαλέσει.
Η χαρά των παιδιών ήταν πολύ μεγάλη, γιατί δοκίμαζαν άλλες γεύσεις φαγητών πέρα του καθημερινού που παρασκεύαζε η μητέρα τους. Επιπλέον συναντούσαν εκεί τα ξαδέλφια τους. Τα παιδιά, όταν ήταν μικρό το σπίτι, σύνηθες για την εποχή εκείνη, τους έστρωναν κάτω από το τραπέζι, που έτρωγαν οι μεγάλοι, ένα τραπεζομάντιλο και έτρωγαν εκεί. Από το σημείο εκείνο έκαναν ό,τι λογής σκανταλιά, μπορείς να φανταστείς. Δεν είχαν άμεση οπτική επαφή με τους γονείς τους κι ούτε αυστηρή επιτήρηση.
Άρχιζε το φαγοπότι με ευχές, αστεία, τραγούδια κι ύστερα χορό. Πλούσιος, επίσης, έρεε ο οίνος που εύφρανε τους ουρανίσκους τόσο των συνδαιτυμόνων, όσο και των επισκεπτών. Επισκέπτες ήταν οι μουσκαράδες (μασκαράδες), οι οποίοι ντύνονταν με αυτοσχέδιες στολές. Κάλυπταν τα πρόσωπά τους με μουτσούνες (μάσκες) ή μαντήλια για να μην αναγνωρίζονται. Τους έδιναν μεζέ και κρασί. Όταν στο σπίτι χόρευαν, έμπαιναν κι οι μουσκαράδες (μασκαράδες) στο χορό. Ποτέ, όμως δεν αποκάλυπταν την ταυτότητά τους. Έκαναν αγώνες στοιχημάτων μεταξύ τους οι οικοδεσπότες και οι επισκέπτες για το ποιος είναι ο κάθε μασκαράς. Όταν έμπαιναν στο χορό προσπαθούσαν από τα τσαλίμια τους (τις κινήσεις τους) να ανακαλύψουν την ταυτότητά τους. Πολλές φορές έφευγαν δίχως να φανερώσουν την ταυτότητα τους,αφήνοντας τους οικοδεσπότες και τους καλεσμένους να αναρωτιούνται ποιοι ήταν. Άλλες φορές έβγαζαν τη μάσκα και αποκαλύπτονταν. Ευχαριστούσαν τη συντροφιά, εύχονταν και του χρόνου, καληνύχτιζαν και έφευγαν για να συνεχίσουν τις επισκέψεις τους. Ούτε και έπρεπε κάποιος να τους αποκαλύψει. Αν κάποιο παιδί αναγνώριζε κάποιον και τον φανέρωνε, οι γονείς του το μάλωναν έντονα.
Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν κασετόφωνα, pick – ups, στερεοφωνικά, cds, p.c.s. Υπήρχαν μόνο γραμμόφωνα, τα οποία διέθεταν μόνο τα καφενεία. Επίσης ούτε όλοι γνώριζαν κάποιο μουσικό όργανο. Έτσι τραγουδούσαν χωρίς τη συνοδεία οργάνων με το στόμα (α καπέλα). Το εγχείρημα αυτό αναλάμβαναν οι καλλίφωνοι της συντροφιάς, οι οποίοι τραγουδούσαν σόλο και οι υπόλοιποι επαναλάμβαναν τη στροφή του τραγουδιού. Οι μασκαράδες χόρευαν λίγο και στη συνέχεια έφευγαν για να επισκεφτούν και άλλα σπίτια. Σε όλα τα σοκάκια της Ελαφονήσου συναντούσες μασκαράδες με τα φακά (φακούς) στο χέρι, γιατί την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, να γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, να τρώνε, να πίνουν και να διασκεδάζουν. Μετά την Κυριακή της Κρεατινής (της Απόκρεω) έπαυε η κρεοφαγία. 

Κυριακή, της Τυρινής
Η επόμενη τελευταία εβδομάδα των Αποκριών είναι η «Τυρινή». Το έθιμο επαναλαμβανόταν ακριβώς όπως και την Κυριακή της Κρεατινής (της Απόκρεω). Η διαφορά μόνο ήταν στα εδέσματα και τα σπίτια. Τώρα έπρεπε να συγκεντρωθούν σε άλλο συγγενικό σπίτι. Καθώς, όπως προαναφέραμε, απείχαν από το κρέας, το κύριο συστατικό των τροφών ήταν το τυρί, εξού και το όνομα “Τυρινή”.  Έτσι έτρωγαν την Κυριακή αυτή τυρόπιτες, χορτόπιτες παρασκευασμένες με χόρτα άγρια και τυρί, μακαρόνια με τυρί, χυλοπίτες με γάλα, αυγά, γάλα και τυροκομικά είδη. Φυσικά δεν απουσίαζαν από το τραπέζι και τα τηγανιτά ψάρια, συνοδευτικό φαγητό όλων των Λαφονησιώτικων πιάτων.
Αφού σταύρωναν το τραπέζι και πριν αρχίσουν το φαγητό, έπαιρναν μια πιρουνιά μακαρόνια, την έβαζαν στο στόμα τους και έκαναν “κλου κλου κλου”, μιμούμενοι την κλώσα. Αυτό το έκαναν για κλωσήσουν οι κότες τους. Τη Σαρακοστή, επειδή νήστευαν και δεν έτρωγαν αυγά, τα έβαζαν για να τα επωάσουν οι κότες. Έβαζαν “κλωσούδες”, όπως έλεγαν. Πρώτα,όμως, έπρεπε να κλωσήσουν οι κότες. Γι' αυτό είχαν αυτό το έθιμο με τα μακαρόνια της Τυρινής.
Μετά άρχιζε το φαγοπότι και το πήγαινε έλα των μασκαράδων στα σπίτια. Διασκέδααζαν μικροί μεγάλοι ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα φαγητά που περίσσευαν τα έριχναν στις κότες και τα γουρούνια. Δεν έπρεπε να μείνει τίποτε, γιατί ξημέρωνε Καθαρή Δευτέρα κι έπρεπε να τα “καθαρίσουν” όλα.

Καθαρή Δευτέρα
Η Καθαρή Δευτέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής (Μεγάλης Τεσσαρακοστής). Την ημέρα αυτή από το πρωί μαζεύονταν σε άλλο συγγενικό σπίτι. Αν το επέτρεπε ο καιρός έστρωναν τα τραπέζια έξω από το σπίτι σε βεράντες, αυλές, κήπους. Η Καθαρή Δευτέρα αποτελούσε συνέχεια στο πνεύμα της Αποκριάς. Οι Λαφονησιώτες πιστοί στις παραδόσεις δεν αρτευόντουσαν αυτή την ημέρα (δεν κατάλυαν ζωικές τροφές ούτε και λάδι). Οι νοικοκυρές άλλες ζύμωναν στους φούρνους τους (τότε δεν υπήρχαν αρτοποιεία για να παρασκευάζουν λαγάνες). Το πρώτο ψωμί που έβγαζαν το έλεγαν λαγάνι. Όμως αυτό δεν το παρασκεύαζαν όπως τις σημερινές λαγάνες. Ήταν όπως το κανονικό ψωμί που ζύμωναν.
Άλλες πήγαιναν στη θάλασσα για να μαζέψουν πεταλίδες, μπομπόλια και αχινιούς (αχινούς).
Άλλες πήγαιναν στον αυλόκηπό τους να μαζέψουν και να πλύνουν φρέσκα λαχανικά όπως: κρεμμυδάκια, ραπανάκια, μαρούλια. Το γεύμα απαρτιζόταν κι από άλλα νηστίσιμα όπως: ελιές που δεν έλειπαν από κανένα λαφονησιώτικο σπίτι, χαλβά, ταραμά, βορβοί (βολβοί) που τους είχαν βγάλει από τα σπλάχνα της ελαφονησιώτικης γης, χταπόδια και βραστές πατάτες.
Στο τέλος πήγαινε η καθεμιά τα εδέσματα που είχε προετοιμάσει, στο σπίτι που θα έτρωγαν.
Την ημέρα αυτή εκτός από τους μασκαράδες, επισκέπτονταν τις συγκεντρωμένες παρέες και πολλοί ξένοι. Οι ξένοι αυτοί ήταν κυρίως Βιγκλαφιώτες, Βατικιώτες και άλλοι Λάκωνες από τις γύρω περιοχές. Ακόμη κι απ' την πρωτεύουσα του νομού, τη Σπάρτη κατέφθαναν. Ως είθισται, την Καθαρά Δευτέρα τη γιορτάζουν κοντά στη θάλασσα. Οι επισκέπτες λοιπόν αυτοί έρχονταν να γιορτάσουν, να περάσουν τα 'Κούλουμα' στις παραλίες της Ελαφόνησου μιας και είναι το μοναδικό νησί της Λακωνίας και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Πελοποννησιακή στεριά.
Οι Ελαφονησιώτες που φημίζονταν για τη φιλοξενία τους, τους καλούσαν στο τραπέζι τους λέγοντάς τους: “κοπιάστε να φάμε” και τους κερνούσαν μεζέ και κρασί.

Πέταγμα του αϊτού (χαρταετού)
Μετά το φαγητό ή πριν από αυτό, τα Λαφονησιωτάκια εκείνης της εποχής πήγαιναν στο Κοντογόνι και στον Καλόγερα, κρατώντας σφιχτά και με καμάρι στα χέρια τους τους χειροποίητους αϊτούς τους (χαρταετούς) για να τους αμολήσουν (να τους πετάξουν).
Τους χαρταετούς αυτούς τα παιδιά τους ετοίμαζαν με περισσή φροντίδα εβδομάδες πριν. Δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή τότε έτοιμοι στο εμπόριο για να τους προμηθευτούν. Έτσι για να τηρήσουν το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας,τους έφτιαχναν μόνα τους. Έπαιρναν τρία κομμάτια ξύλου,το μήκος των οποίων κυμαινόταν από 20-60 εκατοστά,ανάλογα με την προτίμηση του καθενός. Τα λείαιναν ώστε να γίνουν επίπεδα και στη συνέχεια τα έδεναν μεταξύ τους με σπάγκο σε σχήμα κανονικού εξαγώνου. Κατόπιν έπαιρναν μπλε χαρτί, από αυτό που έντυναν τα τετράδιά τους, το τοποθετούσαν πάνω στα ξύλα και το έκοβαν στο σχήμα και το μέγεθος του εξαγώνου, αφήνοντάς του δύο τρία εκατοστά περιθώριο. Έντυναν μ' αυτό τα ξύλα και τα περιθώρια του χαρτιού τα γύριζαν και τα κολλούσαν με αλευρόκολλα. Σε δύο άκρα του χαρταετού έδεναν την ουρά με σπάγκο. Την ουρά την έφτιαχναν με χρωματιστά χαρτιά. Το μήκος της έπρεπε να είναι τουλάχιστον τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό του χαρταετού. Στα αντίθετα άκρα από αυτά της ουράς,έδεναν τα ζύγια,τα οποία αποτελούσαν το σπουδαιότερο τμήμα,γιατί σ' αυτά έγκειται το πέταγμα του χαρταετού. Τα ζύγια σχημάτιζαν ένα ισοσκελές τρίγωνο από σπάγκο. Στο σημείο της ένωσής τους έδεναν την καλούμα (σπάγκο) για να τους συγκρατούν κατά τη διάρκεια της “πτήσης”. Ο χαρταετός τώρα ήταν έτοιμος να “πετάξει”. Περίμενε στην άκρη ως την Καθαρή Δευτέρα”. Τα παιδιά ικανοποιημένα από το έργο τους ανυπομονούσαν να έρθει η μέρα αυτή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για ένα παιδί από τη χαρά της δημιουργίας. Κανένα παιχνίδι, όσο ακριβό κι αν είναι αυτό, δεν προσφέρει τόση ευχαρίστηση στο παιδί, όσο αυτό που το έχει φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια.
Όταν έφταναν στις παραλίες του νησιού με βοηθό τον άνεμο, που συνήθως πνέει στο νησί, προσπαθούσαν να τους πετάξουν. Το τι επακολουθούσε δε δύναται να περιγραφεί με λόγια. Γινόταν πανζουρλισμός από τις φωνές τους. “Αμόλα καλούμα”. Η φωνή αυτή ακουγόταν καθώς ο χαρταετός κέρδιζε ύψος.
Τα παιδιά συναγωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα επικρατεί, ποιου ο χαρταετός θα κατόρθωνε τελικά να πετάξει και ποιου θα έφτανε πιο ψηλά.

“Ξεφταλάγιαζαν” που θα έλεγε κι ο αξέχαστος μεγάλος λαογράφος και ιστορικός του νησιού μας,
 Τζώρτζης Ανωμήτρης, τις παραλίες από τις φωνές τους.
Όσοι χαρταετοί κατόρθωναν τελικά κι ανέβαιναν ψηλά, συναντούσαν τους γλάρους και πετούσαν παρέα μαζί στο λαφονησιώτικο ουρανό.



Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Γιατι οι έφηβοι είναι κολλημένοι με τα social media

  ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ & ΑΝΘΡΩΠΟΣ 

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας 
– Ψυχολόγος, www.paidi-efivos.gr

Social media: μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή ένας τρόπος να έρθουμε σε επαφή με τους άλλους. Πριν τον αφορίσουμε μόνο και μόνο επειδή είναι νέος, ας δούμε τα θετικά του και τις ευκολίες που προσφέρει:
1. είναι εύκολος.
2. μας προφυλάσσει από την έκθεση του πραγματικού εαυτού μας.
3. έχει πολλές εφαρμογές: συνδυάζει εικόνα, ομιλία, φωτογραφία, βίντεο, παιχνίδια κλπ…
Επίσης, θα πρέπει πριν ξεκινήσει ο προβληματισμός μας για τους έφηβους, να απευθυνθούμε στους ενήλικους εαυτούς μας: «εμείς γιατί κολλάμε;». (Ίσως αυτό και μόνο αρκεί για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν, φτάνει να καταλάβουμε γιατί εμείς κολλάμε με όλα αυτά και πρώτα εμείς να ξεκολλήσουμε...).
Τα παιδιά λοιπόν, πιστεύω ότι ''κολλάνε'' με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί δεν έχουμε κάτι καλύτερο να τους προσφέρουμε, ως κοινωνία, ως σχολείο, ως οικογένεια.
Οι πάντες τρέχουν για τις δουλειές τους, για τις υποχρεώσεις τους και δεν μένει ουσιαστικός χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά (π.χ. την ώρα που γράφω το κείμενο ο μικρός μου γιος, που είναι άρρωστος και δεν πήγε σήμερα στο σχολείο, παίζει ένα παιχνίδι στον υπολογιστή!! Θα μπορούσα να επιλέξω να μην γράψω αυτό το κείμενο και να παίξω μαζί του… Όμως η παρόρμησή μου να «κάνω την δουλειά μου» με οδηγεί στο γραφείο και τον γιο μου στον υπολογιστή).
Όταν ασχοληθούμε με τα παιδιά, όταν τους προτείνουμε μια βόλτα, μια εκδρομή, μια ασχολία και όταν αυτό γίνεται συστηματικά στο πλαίσιο μιας καλά δομημένης σχέσης και όχι αποσπασματικά, τότε τα παιδιά συνήθως ανταποκρίνονται και δεν αποκτούν εξαρτήσεις. Μαθαίνουν μέσα από τις επιλογές που έχουν και επενδύουν τα ενδιαφέροντά τους σε περισσότερα από ένα πράγματα.
Κατά συνέπεια, στο ερώτημα τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε, η απάντηση είναι φαινομενικά απλή: να επενδυθούμε πρώτα (και όσο πιο νωρίς τόσο πιο καλά) εμείς σε αυτά, στην σχέση μας μαζί τους, να συνδεθούμε μαζί τους , πριν συνδεθούν με τον υπολογιστή.

________
Υ.Γ. και πάλι τα παιδιά θα μπούνε στο internet, στο Facebook κτλ. Όμως τότε ίσως το κάνουν με μέτρο, ακριβώς γιατί θα έχουν περισσότερες επιλογές για να μοιραστούν το χρόνο και τα ενδιαφέροντά τους!
~~~~~~~~~~~
_______________
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαικού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ
(Μια φωτογραφία του Γ. Ν. Τζανάκου)

-Μπορεί ένα ξύλινο κλουβάκι (1.30 Χ 1.50 μ.) να γίνεται η καρδιά ενός κόσμου;
-Μπορεί!!! Γιατί είναι το ελληνικό περίπτερο. Μια ελληνική ιδιαιτερότητα και πρωτοτυπία, ένα αναπόσπαστο και χαρακτηριστικό κομμάτι της κοινωνίας μας εδώ και πολλές 10ετίες, που χρωματίζει όμορφα κι αισιόδοξα την καθημερινότητά μας κι έχει ζυμωθεί με αναμνήσεις ζωής.
Τα περίπτερα πρωτοεμφανίστηκαν ως καπνοπωλεία μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας στο Ναύπλιο, που ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους , και μετά επεκτάθηκαν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, πληθαίνοντας και τα προϊόντα που πουλούσαν, εκτός από τον καπνό και τα τσιγάρα . 
Η λέξη «περίπτερο» είναι σε χρήση από την αρχαιότητα ως επίθετο στον «περίπτερο ναό» τον ναό , δηλαδή , που περιβάλλεται από κίονες σ’ όλες τις πλευρές του. 
Στα 1889 , ως κοινωνική πολιτική , θεσμοθετήθηκε η χορήγηση αδειών περιπτέρων σε τραυματίες πολέμου κι έτσι ο αριθμός τους μεγάλωσε κατά πολύ . Αργότερα , με αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας , τα περίπτερα έγιναν όλα ομοιόμορφα , ομοιόχρωμα και με τις ίδιες διαστάσεις (1,30μ χ 1,50μ) για όλην την Ελλάδα. Η θέση τους ορίστηκε στις γωνίες των πεζοδρομίων και των πλατειών , σε πάρκα και σε στάσεις λεωφορείων . O ερχομός του τηλεφώνου στην Ελλάδα έδωσε τεράστια ώθηση στα περίπτερα των αστικών κέντρων . Επειδή το τηλέφωνο στο λαϊκό σπίτι , τότε , ήταν όνειρο ανεκπλήρωτο , τα περίπτερα , με τα τηλέφωνα που τοποθέτησαν για κοινή χρήση , έγιναν το κέντρο ζωής για τους ανθρώπους κάθε συνοικίας , οι οποίοι (ως εσωτερικοί μετανάστες που ήταν οι περισσότεροι) απ’ το τηλέφωνο του περίπτερου επικοινωνούσαν με τους συγγενείς και φίλους στο χωριό ή σφυρηλατούσαν αισθηματικές σχέσεις εντός του άστεως που συνήθως κατέληγαν σε αρραβώνα και γάμο . Φυσικά ο περιπτεράς (εκών - άκων) γινόταν κοινωνός των όσων λέγονταν από το τηλέφωνο , γι’ αυτό και η λαϊκή σοφία αποφάνθηκε τελεσίδικα :
«Οι περιπτεράδες ξέρουν περισσότερα για τη γειτονιά από τους πάντες»
Η παρουσία αλλά και ο ρόλος του περίπτερου στην καθημερινή ζωή του Έλληνα ήταν τόσο σημαντική , ώστε το περίπτερο έγινε κεντρικό θέμα και σε ελληνικές ταινίες της εποχής , με αξέχαστη και κορυφαία ανάμεσά τους την ταινία «Τζιπ , περίπτερο κι αγάπη» (1957) στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι : Νίκος Σταυρίδης , Νίκος Ρίζος , Μαρίκα Νέζερ , Γιάννης Γκιωνάκης , Κώστας Χατζηχρήστος , Σοφία Ματθιουδάκη , Βίλμα Κύρου , Κούλα Αγαγιώτου , κ.α. . 
Τα περίπτερα , όπως και κάθε χώρος στον οποίο ζει και δουλεύει ο άνθρωπος , δεν είναι απλά μαγαζιά επιβίωσης . Είναι (πάνω απ’ όλα) τόποι , που ο άνθρωπος ποτίζει και μπολιάζει με τον ιδρώτα και το αίμα του , με τις αγωνίες και τις ελπίδες του , με τις χαρές του και τις λύπες , και γι’ αυτό και είναι τόποι ιεροί , τόποι στους οποίους φύτρωσε σαν σποράκι ταπεινό η ζωή και ψήλωσε και θέριεψε κι έβγαλε φύλλα και άνθη και καρποφόρησε και άφησε στίγμα ανεξίτηλο στη βραγιά που η μοίρα κι ο Θεός τη φύτεψαν στο περιβόλι τους .
Κάπου στα 1958 ένας εξαίρετος και προικισμένος Λάκωνας Φωτογράφος με καλλιτεχνικές ευαισθησίες , ο Γιώργος Ν. Τζανάκος , στάθηκε στη μέση της οδού Παλαιολόγου στη Σπάρτη , σήκωσε τη μηχανή του , καδράρισε το θέμα με την έμπειρη κι ευαίσθητη ματιά του , και πάτησε το κλείστρο στην κατάλληλη στιγμή, αποτυπώνοντας στο φιλμ το περίπτερο της γωνίας Παλαιολόγου και Ευαγγελιστρίας του οποίου η άδεια ήταν (τότε) στο όνομα του Αντωνίου Διακουμάκου του Ιωάννου. 
Ο Αντώνης Ι. Διακουμάκος , παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας , είχε γεννηθεί στην Τάραψα Λακωνίας στα 1901 . Η πατρίδα τον κάλεσε στα 1919 στη Μικρασιατική Εκστρατεία . Σε κάποια απ’ τις πολλές και σκληρές μάχες με τους Τούρκους ο Αντώνης δέχτηκε μια σφαίρα κατάστηθα . Γλίτωσε τη ζωή του αλλά μέχρι που πέθανε , στα 1962 , βασανιζόταν από τα τραύματά του . Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του ο Αντώνης Διακουμάκος βρήκε δύναμη να σταθεί όρθιος και να παλέψει τη ζωή . Γύρισε στο χωριό του , ασχολήθηκε με τη γη σαν αγρότης , παντρεύτηκε με την Ελένη Μητρούση από τη Σπάρτη , κόρη του γερο-Νικόλα του χτίστη από το Βυζίκι Γορτυνίας και στα 1933 , ως ανάπηρος πολέμου , έκανε αίτηση για άδεια περιπτέρου στη Σπάρτη . Η αίτηση εγκρίθηκε , η οικογένεια Αντώνη Διακουμάκου μετακόμισε στη Σπάρτη και πολύ γρήγορα , με τις οικονομίες που είχαν , έστησαν το περίπτερό τους στη γωνία Παλαιολόγου και Ευαγγελιστρίας . Ήταν ένα απλό ξύλινο περιπτεράκι , μέσα στις προδιαγραφές του νόμου , βαμμένο στο χρώμα της ώχρας , με πόρτα από την ανατολή , με τζάμια-βιτρινούλες ολόγυρα και παραθυράκια που ανεβοκατέβαιναν για την εξυπηρέτηση των πελατών . Το βράδυ που έκλεινε το περίπτερο όλη η βιτρίνα ολόγυρα σφάλιζε με τετράφυλλα ξύλινα παντζούρια . Στο γείσο του περιπτέρου γωνιακές σιδεριές (2 σε κάθε πλευρά) , στολισμένες με έλικες , στήριζαν την όμορφη τετράριχτη λαμαρινένια στέγη που έμοιαζε να έχει μετακομίσει εδώ από κάποιο βυζαντινό χτίσμα του παλιού καιρού . Γύρω , στις τρεις πλευρές , από την έξω μεριά , ήταν τα στενά ξύλινα περβάζια για την εξυπηρέτηση των πελατών και του περιπτερά , αφού εκεί ακουμπούσαν τα είδη που αγοράζονταν αλλά και το αντίτιμο και τα ρέστα του πελάτη. Προμετωπίδα του περιπτέρου προς την Παλαιολόγου μια πινακίδα με την επιγραφή :
« ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΟΝ
Α. Ι. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΥ» 
Αυτό το μικρό και ταπεινό περιπτεράκι διάλεξε να κάνει πολεμίστρα ζωής , ο κυρ Αντώνης ο Διακουμάκος . Καθισμένος στην καρεκλίτσα του από τις 5.30΄το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ έδινε τον καθημερινό του αγώνα για να ζήσει την οικογένειά του , πουλώντας τα τσιγάρα , τα ψιλικά , τους ξηρούς καρπούς , τις οδοντόκρεμες και τις οδοντόβουρτσες , τις κρέμες ξυρίσματος , τα πινέλα και τα κύπελα για τη σαπουνάδα , τις τσατσάρες και τα καθρεφτάκια , τις σοκολάτες και τα μπισκότα , τα μοσχοσάπουνα , τα παυσίπονα , τις εφημερίδες και τα περιοδικά …και ό,τι άλλο , τέλος πάντων , αποτελούσε την «περιουσία» του παλιού περίπτερου . Τα ζαχαρώδη και τους ξηρούς καρπούς τα προμηθευόταν από το κατάστημα «ΓΚΑΤΣΗ» στις καμάρες της Ευαγγελιστρίας απέναντι από το περίπτερο και τα ψιλικά από το κατάστημα «ΤΖΑΒΙΔΟΠΟΥΛΟΥ» στην Κων/νου Παλαιολόγου , κοντά στο ξενοδοχείο «ΜΕΝΑΛΑΪΟΝ» . Στη δουλειά αυτή τον βοηθούσαν και τα δυο του παιδιά , ο Νίκος και ο Γιάννης (ιδιαίτερα ο Νίκος) , η γυναίκα του η κυρά Ελένη και η νύφη του η Γεωργία (σύζυγος του Νίκου) , μοιράζοντας τις πολύωρες βάρδιες στο περίπτερο , ανάλογα με τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις που είχε ο καθένας .
Το σημείο εκείνο που στήθηκε το περίπτερο του Αντώνη Ι . Διακουμάκου ήταν μια πολύ ζωντανή γειτονιά της παλιάς Σπάρτης . Κατ’ αρχήν , το περίπτερο βρισκόταν ανάμεσα σε δυο απ’ τα πιο πολυσύχναστα καφενεία της Σπάρτης , το καφενείο του Θανάση Φιντάνη και το καφενείο των Αφών Νίκου και Φοίβου Τράγκα . Κοντά του ήταν και η περίφημη «Πλατάνα» , ένα μεγάλο πλατάνι που ήταν σημείο αναφοράς για τους παλιούς Σπαρτιάτες . Εκεί , στην αλάνα της Πλατάνας , άραζαν τα καρότσια τους και ξεκουράζονταν οι αχθοφόροι που έκαναν τότε τις πάσης φύσεως μικρομεταφορές μέσα στην πόλη . Το κομμάτι της οδού Ευαγγελιστρίας , στην πλάτη του περίπτερου κάτω από τις καμάρες , ήταν γεμάτο με μαγαζάκια ισόγεια ή υπόγεια , όπως ταβέρνες (περίφημη η υπόγεια ταβέρνα του Νίκωνα του Μητρούση αδερφού της κυρά Ελένης της γυναίκας του Αντώνη Διακουμάκου) , μπακάλικα (ποιος δεν θυμάται το γωνιακό μπακάλικο-πρατήριο σιγαρέτων Σκιαδά – Κούτσαρη και δίπλα εκείνο του Κανελλάκη) , τσαγκάρικα ( υπόγειο τσαγκάρικο Λάμπρου Λαμπρόπουλου) , φανοποιεία (υπόγειο «φανοποιείον» Σπυρίδωνος Νικολάου) , καφενεία ( Χαντζάκου , Μαύραινας …) , κ.α. ενώ , λίγο πιο κάτω , στη διασταύρωση της Ευαγγελιστρίας με την Α. Νίκωνος και τη Χαμαρέτου , βρίσκονταν τα «παλιά σφαγεία» και η πιάτσα με τα κάρα που αργότερα έγινε πιάτσα για τις μοτοσικλέτες μεταφορών . Στο πεζοδρόμιο , επίσης , κάτω από τις καμάρες της οδού Ευαγγελιστρίας , στο κομμάτι νότια του Μουσείου , έστηναν πάγκους ή άραζαν τα καροτσάκια τους διάφοροι μικροπραματευτές της βιοπάλης , όπως ο μπαρμπα – Νίκος ο Νικητόπουλος με τα ψιλικά του , που αργότερα άνοιξε μαγαζί ψιλικών δικό του στην Παλαιολόγου . Ακόμα και μπουζοπούλες καλοψημένες και λαχταριστές έφερναν εκεί (εποχιακά) σε υπαίθριους πάγκους , τις έκοβαν και τις πουλούσαν , ο Τάσος ο Φλέσσας (Ληστής) και ο Μίμης ο Κοντάκος . Απ’ έξω από το καφενείο του Χαντζάκου έστηνε ψησταριά κι έψηνε κοκορέτσι ο Μίμης ο Κουβαράκος ενώ , παρακάτω , έξω από του Τράγκα το καφενείο , έφερναν λάδι σε τενεκέδες και το πουλούσαν διάφοροι ελαιοπαραγωγοί !
Εποχές δύσκολες αλλά ανθρώπινες και ζεστές , με χρώμα και άρωμα που ακόμα αναζητούμε ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα των αναμνήσεων . Εποχές διαφορετικές , με ανθρώπους άλλους , διαφορετικούς , έτσι όπως αδρά τους περιγράφει ο Φώτης Κόντογλου :
«Αλλά και οι άνθρωποι δεν ήτανε πλεονέχτες , ο πλούσιος έδινε στον πιο φτωχό , κι ο φτωχός πάλε δεν ήθελε σώνει και καλά ν’ ανεβεί απάνου από τον άλλον , δε λίμαζε , δεν τον έτρωγε η ζηλοφθόνια , ούτε ο νους του ήτανε όλο στο κέρδος , μόνο πέρναγε η ζωή τους με ειρήνη βαθιά , κι ο Θεός τους βλογούσε από πάνου».
Ήταν , λοιπόν , το περίπτερο του Αντώνη Ι .Διακουμάκου , στην καρδιά ενός μικρόκοσμου της Σπάρτης που έσφυζε από ζωή και καθώς οι μέλισσες μαζεύονται γύρω από τα λουλούδια , έτσι και οι «θαμώνες» της περιοχής μαζεύονταν γύρω από το περίπτερο «ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΥ» αναπτύσσοντας μιαν ιδιαίτερη σχέση με τον περιπτερά τον κυρ-Αντώνη και το υπόλοιπο «προσωπικό» του περίπτερου , αφού ο περιπτεράς είναι ΚΑΙ έμπιστος φίλος ΚΑΙ «δικός» ΚΑΙ «εξομολόγος» και …και …και …Το περιπτεράκι αυτό ήταν κάτι σαν αλατοπίπερο ζωής . Εκεί πήγαιναν να ψωνίσουν , εκεί για να δώσουν και να πάρουν μιαν «καλημέρα» ή μια «καληνύχτα» , εκεί για να «κουτσομπολέψουν» τα μικρά και μεγάλα συμβάντα της πόλης και της ζωής , εκεί για να πουν τον πόνο και τη χαρά τους , εκεί για να εξομολογηθούν τα μικρά και μεγάλα μυστικά που τους βάραιναν , εκεί για να πάρουν χρήσιμες πληροφορίες , εκεί άφηναν παραγγελίες … «κυρ-Αντώνη άμα περάσει ο τάδε να του πεις…» , ή σημειώματα και πράγματα … «Φύλαξε το κυρ-Αντώνη! Θα περάσει να το πάρει ο…»! Η καθημερινότητα των ανθρώπων που κατοικούσαν, δούλευαν , ψώνιζαν ή σύχναζαν στην περιοχή είχε ταυτιστεί μ’ αυτό το μικρό περιπτεράκι που έγραψε τη δική του μικρή ιστορία στο βιβλίο της πόλης μας και που ανάστησε μιαν ολόκληρη κοινωνία γύρω από το μικρό , το ελάχιστο οικοπεδάκι όπου έριξε τα θεμέλιά του .
Κοιτάζοντας τη φωτογραφία του παλιού περίπτερου , με μια πρώτη ματιά θα πεις ότι είναι μια απλή φωτογραφία όπως άλλες πολλές . Αν σταθεί το βλέμμα σου , όμως , λιγάκι παραπάνω και κοιτάξεις πιο προσεχτικά , θα δεις πως είναι ένα παράθυρο στο χρόνο , απ’ το οποίο μπορείς ν’ αγναντέψεις τους ανθρώπους και να αφουγκραστείς τη ζωή μιας άλλης εποχής : 
Σε πρώτο πλάνο βλέπεις το καλοφτιαγμένο περίπτερο με την πινακίδα του ιδιοκτήτη κάτω από την ηλεκτρική λάμπα που άναβε τα βράδια :
«ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΟΝ
Α. Ι. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΥ» 
Στη φάτσα τρεις χαρακτηριστικές διαφημιστικές πινακίδες της εποχής , μια για το θρυλικό ελληνικό τσιγάρο «ΑΣΣΟΣ φίλτρο ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ» , μια για τα επίσης θρυλικά ξυραφάκια και ξυριστικές μηχανές Gillete και , τέλος , άλλη μια για την «Καλμαλίνη» το ελληνικό παυσίπονο με το μεταλλικό κουτί , που όταν άδειαζε το χρησιμοποιούσαν οι νοικοκυρές για να βάζουν βελόνες , καρφίτσες , κουβαρίστρες , καρούλια , κουμπιά , κλπ ή τα παιδιά της εποχής για τους βόλους και τις χαλκομανίες τους . Έξω απ’ το περίπτερο , δεξιά , κρέμεται ένα καλάθι για τα χαρτάκια και τα σκουπίδια και κάτω στο πεζοδρόμιο κάποιος έχει ακουμπήσει (στην επιστασία του περιπτερά ) ένα κοφίνι , τόσο απαραίτητο τότε για όσους έρχονταν απ’ τα χωριά για να ψωνίσουν στην πόλη .
Στις σχολαστικά τακτοποιημένες βιτρινούλες του περίπτερου διακρίνονται τα περίφημα μοσχοσάπουνα «ΕΡΜΗΣ» , οι μοναδικές και αξέχαστες οδοντόκρεμες «ΚOLYNOS» , κουτάκια με τσίχλες , πινέλα ξυρίσματος , στραγάλια , δυο γυάλινα βάζα με ξηρούς καρπούς , κ.α. . Απ’ το σηκωμένο τζαμάκι της πρόσοψης ποζάρει όμορφος , νέος και χαμογελαστός , με άσπρο πουκαμισάκι και περιποιημένο μουστάκι , ο Νίκος Διακουμάκος , γιος του κυρ-Αντώνη , που κάνει τη βάρδια του καθισμένος στην καρέκλα του περιπτερά . Έξω από το περίπτερο , στα δεξιά , στέκεται ένας πελάτης , νέος , σκεφτικός , καλοντυμένος στα λευκά , μ’ ένα τσιγάρο στα χείλη , μια φιγούρα που κάνει πιο έντονη την καλλιτεχνική αξία της φωτογραφίας και δείχνει την εγνωσμένη ικανότητα του φωτογράφου Γιώργου Ν. Τζανάκου , να «στήνει» σωστά , με ισορροπία κι ευαισθησία τα φωτογραφικά του θέματα . Πίσω απ’ τον περιπτερά διακρίνεται η φιγούρα του γνωστού στη Σπάρτη μπαλωματή Λάμπρου Λαμπρόπουλου από Κατσίμπαλη Μεγαλοπόλεως , ο οποίος μπαλώνει και διορθώνει χαλασμένα παπούτσια μπροστά στον υπαίθριο πάγκο του ενώ δίπλα του τον συντροφεύει η γυναίκα του . Αργότερα ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος νοίκιασε ένα υπόγειο δίπλα από κει που έστηνε τον πάγκο και δούλεψε τσαγκάρης μέχρι που πήρε σύνταξη κάπου στη 10ετία του ’80.
Δεξιά απ’ το περίπτερο , στο βάθος , διακρίνεται ο λούστρος ο κουτσο-Παναγιώτης που έστηνε το κασελάκι του καθημερινά εκεί στη γωνία για το πικρό μεροκάματο και πίσω του το ιστορικό μπακάλικο – καφεκοπτείο - καπνοπωλείο «ΣΚΙΑΔΑ – ΚΟΥΤΣΑΡΗ» με τις διαφημιστικές πινακίδες του καφέ «ΜΠΡΑΒΟ» και του τοματοπελτέ «ΚΥΚΝΟΣ» στην πρόσοψη . Μέχρι κι ένας πελάτης διακρίνεται αχνά μέσα στο μπακάλικο !!!
Πρόκειται , πραγματικά , για μια αριστουργηματική φωτογραφία του Γιώργου Ν. Τζανάκου , από εκείνες τις φωτογραφίες στις οποίες ταιριάζει απόλυτα το απόφθεγμα του αμερικανού φωτογράφου Garry Winogrand , 1928-1984 : 
«Για μένα η πραγματική δουλειά της φωτογραφίας είναι να συλλάβει ένα κομμάτι της πραγματικότητας (ό,τι κι αν είναι αυτό) στο φιλμ. Αν αργότερα η πραγματικότητα σημαίνει κάτι για κάποιον άλλο , τόσο το καλύτερο».
Το ταπεινό αυτό περίπτερο του Αντώνη Ι . Διακουμάκου , εκεί στη γωνία Παλαιολόγου κι Ευαγγελιστρίας στη Σπάρτη , είδε κι αφουγκράστηκε πολλά : Τη φτώχεια και τη δυστυχία του μεσοπολέμου , τη δόξα και την πατριωτική έξαρση του 1940 , τη μαύρη νύχτα της κατοχής 1941-44 , τον πικρό και αδερφοκτόνο εμφύλιο 1944 - 49 , την ταραγμένη πολιτικά και κοινωνικά περίοδο της 10ετίας του ’50 , την δημοκρατική ελπίδα του ’60 , τη στυγνή δικτατορία 1967-1974 , την επιστράτευση-οπερέτα του 1974 , την ανάταση της μεταπολίτευσης αλλά και τις ματαιωμένες ελπίδες … . Οι άνθρωποι έγραφαν την Iστορία και το περίπτερο ήταν εκεί , βουβός μάρτυρας και καταγραφέας αυτών που συνέβαιναν γύρω του . 
Στα 1962 ο Αντώνης Ι. Διακουμάκος ταλαιπωρημένος από τα τραύματα του μικρασιατικού πολέμου πέθανε σε ηλικία μόλις 62 ετών . Τη θέση του καπετάνιου στο μικρό καράβι την πήρε δικαιωματικά και άξια η γυναίκα του κυρ-Αντώνη , η Ελένη Διακουμάκου-Μητρούση , μια πληθωρική και δυναμική προσωπικότητα που της χάρισε το δημοφιλές παρατσούκλι … «Ελενάρα» . Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που αφηγείται ο γιος της ο Νίκος :
«Μια μέρα ένας πελάτης του καφενείου , συμφώνησε με την παρέα του να πάει να πειράξει την Ελενάρα , για να γελάσουν . Πλησίασε , λοιπόν , στο περίπτερο κι άρχισε να της απευθύνει «τρυφερότητες» . Τότε η Ελενάρα τον αποπήρε αγριοφωνάζοντας :
-Τι λες , ρε αρχαίε ; Βρήκες λουλούδι να μυριστείς ; Εγώ , ρε , είμαι γαϊδουράγκαθο!
Και βουτώντας τη μαγκούρα της βγήκε έξω απ’ το περίπτερο και τον πήρε του «κυνήγου» ενώ οι θεατές είχαν λυθεί από τα γέλια !!!
Στο περίπτερο «ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΥ» αναγκάστηκε κάποτε να σταματήσει κι ένας βασιλιάς : Τον Μάιο του 1963 ο βασιλιάς Παύλος με τη γυναίκα του Φρειδερίκη και τα παιδιά του Κωνσταντίνο και Ειρήνη έκαναν περιοδεία στην Πελοπόννησο . Από την περιοδεία αυτή δεν ήταν δυνατό να λείπει ο βασιλικότερος νομός της Ελλάδας , η Λακωνία . Αφού η βασιλική οικογένεια επισκέφτηκε τη Σπάρτη όπου της έγινε ενθουσιώδης και μεγαλειώδης υποδοχή , μετέβη στη συνέχεια στο Γύθειο . Επιστρέφοντας την επομένη από το Γύθειο η βασιλική οικογένεια για να πάει μέσω Ταϋγέτου στην Καλαμάτα ξαναπέρασε από τη Σπάρτη όπου πλήθος κόσμου, παρατεταγμένου ένθεν κι ένθεν επί της κεντρικής οδού της πόλης , της Κων/νου Παλαιολόγου , τους αποθεώνει και τους επευφημεί για δεύτερη φορά . Ξαφνικά το βασιλικό αυτοκίνητο φρενάρει απότομα μπροστά από το περίπτερο «ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΥ»! Η Ελενάρα , με μια ανθοδέσμη στα χέρια , έχει πεταχτεί από το περίπτερο μέσα στο δρόμο , για να τη δώσει στη «βασίλισσά της τη Φρειδερίκη» !!!. Κάποιοι αστυνομικοί προσπάθησαν να την εμποδίσουν , αλλά φάνηκαν πολύ λίγοι μπροστά στη δυναμική και πληθωρική Ελενάρα . Τους απώθησε , βγήκε στη μέση της λεωφόρου , ανάγκασε το βασιλικό αυτοκίνητο να σταματήσει , παρέδωσε την ανθοδέσμη στη Φρειδερίκη , αποχώρησε πανευτυχής , κι έτσι μπόρεσαν οι βασιλείς να συνεχίσουν την περιοδεία τους !!!
Κάθε μέρα , η Ελενάρα , χειμώνα –καλοκαίρι , κατά τις 5 το πρωί , έπαιρνε το δρόμο από το σπίτι της στο Νέο Κόσμο , για ν’ ανοίξει το περίπτερο . Αν ήταν χειμώνας έπαιρνε μαζί της κι ένα τενεκεδάκι με κάρβουνα από τη σόμπα για ν’ ανάψει το μαγκαλάκι εκεί στο περίπτερο . Όσοι τη συναντούσαν εκείνη την άγρια χειμωνιάτικη ώρα μέσα στα σκοτάδια έχουν να λένε για τις βρισιές που εκτόξευε στο «κωλόκαιρο» με τη βραχνή και δυνατή χοντροφωνή της . 
Με τη βοήθεια του γιου της του Νίκου και της νύφης της Γεωργίας κράτησε η Ελενάρα το περίπτερο ως το 1979 οπότε πήγε να συναντήσει στον ουρανό τον αγαπημένο της άντρα , τον Αντώνη , σε ηλικία 82 ετών . Την επομένη χρονιά , 1980 , το περίπτερο έφυγε από το «Διακουμακέικο» και πήγε σ’ άλλον ιδιοκτήτη .
Οι εποχές ήδη άλλαζαν ραγδαία , μαζί τους και τα περίπτερα . Έτσι και τούτο το παλιό περίπτερο της φωτογραφίας έκλεισε ένα όμορφο κεφάλαιο 47 ολόκληρων χρόνων κι έβαλε το βιβλίο του στο ράφι της βιβλιοθήκης των αναμνήσεων . Σήμερα , με διαφορετική μορφή και όψη , υπάρχει ακόμα , ανασκαλεύοντας και ζωντανεύοντας στη μνήμη των παλαιών τις παλιές θύμησες , ενός καιρού που πέρασε αλλά πάντα φωνάζει : «παρών» !
«Αναμνήσεις .
Ξεθωριάζουν με το χρόνο λίγο .
Κιτρινίζουν στις άκρες , τσαλακώνονται σαν ρυτίδες προσώπου ,
μυρίζουν πολυκαιρία .
Σαν παλιές φωτογραφίες .
Αλλά , αν δεν θες να χαθούν, δεν χάνονται».


ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΤΖΑΝΑΚΟΣ
Ο Γιώργος Ν. Τζανάκος γεννήθηκε το 1929 στο χωριό Αχωμάτου (σημερινό Σμήνος) της Λακωνίας. Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη φωτογραφία . Έφηβος ακόμα εργαζόταν στο φωτογραφείο «Μονεμβασίτη» στο Γύθειο , όπου (στη συνέχεια) άνοιξε δικό του φωτογραφείο. Το 1949/1951 υπηρέτησε τη θητεία του στα Λ.Ο.Κ. . Το 1954 εγκαταστάθηκε στις Κροκεές . Παντρεύτηκε τη Βούλα Κοσμάκου με την οποία απέκτησε δύο παιδιά , τον Νίκο και τον Γιώργο . Πέθανε και κηδεύτηκε στις Κροκεές στις 11-3-1959 , στα τριάντα του χρόνια .
Ο Γιώργος Ν. Τζανάκος εκτός από καλός επαγγελματίας υπήρξε κι ένας προικισμένος, ευαίσθητος και δημιουργικός καλλιτέχνης φωτογράφος , αφήνοντας ως παρακαταθήκη ζωής πάνω από 15.000 φωτογραφίες υψηλής αισθητικής αρτιότητας και πλούσιας θεματολογίας, οι οποίες αποτελούν για τον τόπο μας μαρτυρίες ζωής μιας άλλης εποχής!


2-2-2017
Βαγγέλης Μητράκος

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

ΣΠΑΡΤΗ : ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ 1865 !!!






ΣΠΑΡΤΗ : ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ 1865 !!!
Η Σπάρτη επανιδρύθηκε μετά την απελευθέρωση της χώρας , το 1834, ύστερα από απόφαση του βασιλιά Όθωνα. Σε επίσημη τελετή, την 1η Ιανουαρίου 1857, έγινε η εγκαθίδρυση των αρχών από το Μυστρά στη νέα πόλη, που ήταν και η πρώτη στην Ελλάδα που χαράχθηκε με πολεοδομικό σχέδιο. 
Ένα από τα πρώτα κτίρια της νέας πόλης και ένα από τα πιο παλιά που υπάρχουν ακόμα (φαίνεται αριστερά στην παλιά φωτογραφία του 1900) , είναι και το διώροφο σπίτι-κατάστημα στη γωνία Κ. Παλαιολόγου και Ευαγγελιστρίας . Ουσιαστικά εκεί άρχιζε το τετράγωνο της πλατείας με τις τοξωτές στοές (δυστυχώς σήμερα είναι σχεδόν κατεστραμμένες) και τα όμορφα σπίτια- καταστήματα , από τα οποία ελάχιστα έχουν διασωθεί . 
Πάνω σε μια από τις ομορφοπελεκημένες και αρμονικά δεμένες μεταξύ τους πέτρες που αρμολόγησαν τις καμάρες του όμορφου αυτού κτιρίου ο άγνωστος πετρομάστορας ("πελεκάνος") του καιρού σμίλεψε και τη χρονολογία γέννησής του : 1865 !!!
Μια πόλη χρειάζεται κι εκείνη τις αναμνήσεις της ! Αλλιώτικα θα είναι μια πόλη χωρίς καρδιά και ψυχή .

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Σώρρας: γραφικός, απατεώνας ή άλλο ένα φασιστικό μόρφωμα ενόψει;



Τα τελευταία 4-5 χρόνια, απασχολεί την επικαιρότητα η περίπτωση του Αρτέμη Σώρρα και των συνεργατών του. Σωτήρας της Ελλάδας, ομογενής από Αμερική, που… ζει στην Πάτρα, παρέδωσε στο κράτος τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τα 600 δισ. που υποτίθεται ότι κατέχει, με βάση κάποια ομόλογα μιας -εδώ και σχεδόν 80 χρόνια κατηργημένης- τράπεζας Ανατολής που βρήκε στα μπαούλα της γιαγιάς του! Τα δισεκατομμύρια τα έθεσε και στη διάθεση των οπαδών του, ώστε όσοι χρωστάνε να τα χρησιμοποιήσουν στις συναλλαγές τους με την εφορία. Όσοι τον πίστεψαν κατέθεσαν αιτήσεις με τις οποίες ζητούν τα χρέη τους να ρυθμιστούν με βάση αυτά τα 600 δις. Φημολογείται ότι γύρω στις 5.000 άνθρωποι προχώρησαν σε αυτή τη διαδικασία. Το σίγουρο είναι πάντως ότι έχουν ανησυχήσει τα κυβερνητικά οικονομικά επιτελεία!

Ο εν λόγω κύριος έχει στήσει μια σειρά αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες, υπό την ομπρέλα της «Ελλήνων Συνέλευσις», με 170 γραφεία σε όλη την Ελλάδα και χιλιάδες, απ’ ότι λέγεται, οπαδούς. Αρκετές από τις συγκεντρώσεις τους φαίνεται να είναι μαζικές. Αυτός και οι υπαρχηγοί του ή οπαδοί του έχουν απασχολήσει τη δικαιοσύνη σε σχέση με τα παραπάνω αλλά και για απάτες, εκβιασμούς έως και για φόνο. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ο σχετικά εύκολος με τον οποίο ξεφεύγει από σοβαρές καταδίκες. Υπάρχει και δικαστική απόφαση, που, δια… της ατόπου, επιβεβαιώνει την ύπαρξη των 600 δις. Επιπλέον, ο Σώρρας φαίνεται να έχει στηριχθεί ή να έχει σχέσεις με πολιτικούς παράγοντες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Τις τελευταίες μέρες, με αφετηρία τον φόνο της ψυχολόγου στη Λαμία από οπαδό του -στέλεχος της «Ελλήνων Συνέλευσις»- και μια υπόθεση απάτης, είναι και πάλι στην επικαιρότητα αποτελώντας αγαπημένο θέμα εμποράκων του φασισμού σαν τον Μπογδάνο και τον Αναστασιάδη.

Ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος και οι οπαδοί του «οργώνουν» την Ελλάδα, επικοινωνούν με τον κόσμο, θυμίζει τον τρόπο επικοινωνίας και χειραγώγησης που χρησιμοποιούν διάφορες θρησκευτικές αιρέσεις της δύσης, σε συνδυασμό με μορφές που χρησιμοποιούν φασιστικές οργανώσεις.
Η ιδεολογία του παρουσιάζεται ως πατριωτική, ελληνοκεντρική και δωδεκαθεϊστική, ο «Έλλην» είναι το κέντρο του σύμπαντος, είναι η ανώτερη όλων των φυλών και καταδιώκεται από τους πάντες. Αυτοπροσδιορίζονται ως «πολεμιστές ταγμένοι στον ιερό σκοπό της ελευθερίας της Ελλάδος του ελληνισμού και της ελληνικότητος απανταχού της Γαίας» και προχωρούν σε ανάλογους όρκους, η παραβίαση των οποίων θα έχει ως συνέπεια τη διάλυση του κυτταρικού ιστού που φέρει τον όρκο! Στοχοποιούνται ως εχθροί του ελληνισμού οι εβραίοι, οι μουσουλμάνοι, κάθε μη Έλλην, φυσικά οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές, κυρίαρχα δε οι κομμουνιστές. Ο φασισμός προσαρμοσμένος στην ελληνική ιδιαιτερότητα σε όλο του το μεγαλείο αναδύεται πίσω από τις αρχαιοελληνικές γελοιότητες. 
Άλλο ένα κρυπτο(;)φασιστικό φίδι, λοιπόν, αρκετά χρήσιμο στο σύστημα, μιας και παρασύρει σημαντικά κομμάτια λαού στη βάση της απελπισίας τους από τη χρόνια και μόνιμη εξαθλίωση στην οποία έχουν ριχθεί από τις μνημονιακές πολιτικές. Γι’ αυτό αντιμετωπίζεται με ανεκτικότητα και σοβαρότητα, ακόμη και όταν η γελοιότητα και η απάτη βγάζουν μάτι!

Ας θυμηθούμε πώς αντιμετωπιζόταν ο Καρατζαφέρης, ο Μιχαλολιάκος, ο ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή αντίστοιχα, από το σύστημα και τα ΜΜΕ. Και αυτοί από γραφικοί και περιθωριακοί μετατράπηκαν σε εργολάβους του πατριωτισμού και της εθνικής σωτηρίας, βρέθηκαν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό της χώρας παίζοντας σημαντικό ρόλο ο καθένας, με βάση τη χρήση που του επιφύλασσε και τους επιφυλάσσει το σύστημα κάθε φορά. Ο τρόπος που κινείται ο Σώρρας αλλά και η ουδετερότητα -αρκετά προωθητική γι’ αυτόν- με την οποία αντιμετωπίζεται από τα ΜΜΕ δεν θα πρέπει να μας αφήσουν αδιάφορους, να τον υποτιμήσουμε.

Ο Σώρρας και το δίκτυο που έχει στήσει πατάνε πάνω στη πραγματικότητα και στις ανάγκες του λαού για διέξοδο από αυτή. Πάνω στην απουσία πραγματικού εργατικού, λαϊκού, ταξικού κινήματος, πραγματικής αγωνιστικής διεξόδου από την Αριστερά στα ζητήματα της ανεξαρτησίας και του ιμπεριαλισμού έως τα ζητήματα της καθημερινότητας. Εθνικισμός, ρατσισμός, σκοταδισμός και φασισμός είναι διέξοδοι που προτείνει το ίδιο το σύστημα στους αγανακτισμένους από την πολιτική του. Διέξοδοι που, ανεξάρτητα από το αν θα ανατεθεί κάποιος σοβαρότερος ρόλος στον Σώρρα ή όχι, θα έχει φροντίσει να σπαρθούν στις λαϊκές συνειδήσεις.

Τα παραπάνω δεν μπορεί να αντιμετωπισθούν ως γραφικότητες ή ως απλές περιπτώσεις απάτης, γιατί αυτό αφήνει έδαφος να επηρεάζουν ακόμη και ανθρώπους που στο κοντινό παρελθόν βρίσκονταν στους δρόμους του αγώνα. Ούτε μπορούν να απαντηθούν με την απαξίωση του λαού μας και τον χαρακτηρισμό όσων από την απελπισία τους κρεμιούνται από τέτοιες περιπτώσεις ως «ψεκασμένων». 
Αντιμετωπίζονται μέσα από τη καθημερινή πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, ενάντια στην επίθεση στα εργατολαϊκά δικαιώματα, με την ανάδειξη των πραγματικών αιτιών, με τη στοχοποίηση του ίδιου του συστήματος ως υπεύθυνου για όλα όσα ζούμε. Με την ανάδειξη των πραγματικών στοχεύσεων όλων αυτών των τύπων και μορφωμάτων, με την πολιτική και ιδεολογική αποδόμησή τους. Μέσα από την ταξική πάλη και την προσπάθεια ο λαός μας να αποκτήσει ξανά εμπιστοσύνη στις δικές του δυνάμεις και να μην περιμένει τη σωτηρία από κανένα Σώρρα και κανένα επίδοξο… Μεταξά ή Παπαδόπουλο. Άλλες πάλαι ποτέ γραφικότητες που, όμως, όταν χρειάστηκε, ανέλαβαν μια χαρά τις ευθύνες τους για λογαριασμό του συστήματος.

___________
Προλεταριακή Σημαία

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Κώστας Βλάσης: Ο πλούτος της Πελοποννησιακής γης μπορεί να αποτελέσει ισχυρό όπλο στην πορεία προς την ανάπτυξη

  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ EXPO  
Ο Κώστας Βλάσης στα εγκαίνια της 1ης "Πελοπόννησος Expo"

Χαιρετισμό απηύθυνε ως εκπρόσωπος του Κυριάκου Μητσοτάκη και με την ιδιότητα του αναπληρωτή Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. στα εγκαίνια της 1ης "Πελοπόννησος Expo" στην Τρίπολη την Τετάρτη 9/11, ο βουλευτής Αρκαδίας Κώστας Βλάσης.
Ο κ. Βλάσης μετέφερε τις ευχές του Προέδρου της ΝΔ και δεν παρέλειψε από πλευράς του να συγχαρεί τα 7 επιμελητήρια για τη διοργάνωση της έκθεσης. Ο βουλευτής τόνισε ότι η Ν.Δ. στηρίζει και θα συνεχίσει και στο μέλλον να στηρίζει τον έμπορο, τον επιχειρηματία και τον επενδυτή και ευχήθηκε η "Πελοπόννησος Expo" να γίνει θεσμός για την Πελοπόννησο και γρήγορα να περάσει τα σύνορα της πατρίδας μας. 
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κ. Βλάσης: 
“Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε η επιχειρηματικότητα, η σκληρή δουλειά και η εκμετάλλευση του πλούτου της Πελοποννησιακής γης αποτελούν μονόδρομο για την πορεία προς την ανάπτυξη και την ευημερία.”

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

ΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ «ΚΑΨΕΙ» ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ;


Την 1η Ιανουαρίου 1822, στην Α΄Εθνοσυνέλευση, με το ΡΔ΄άρθρο του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδας , ορίστηκε η ενιαία γαλανόλευκη Σημαία με τον Σταυρό να συμβολίζει «την Πάρεδρον του Θεού Σοφίαν, την Ελευθερίαν και την Πατρίδα».
Σήμερα η Ελευθερία (υπό την μορφή της Εθνικής Ανεξαρτησίας) έχει απωλεσθεί, σύμφωνα με αυτά που ζούμε και υφιστάμεθα και που έχουν ομολογήσει οι ίδιοι οι υπηρέτες των μνημονίων .
Κατ’ ακολουθίαν η λέξη Πατρίδα , η οποία ( μεταξύ άλλων) εκφράζει τις ελευθερίες και την ευτυχία μας έχει χάσει την έννοιά της μέσα στο καθεστώς της βαθιάς υποταγής , της δυστυχίας και της φτώχειας που έχουν βυθίσει τον ελληνικό λαό και τη χώρα οι κρατούντες με τις πολιτικές που ακολούθησαν διαχρονικά . 
Στο κάτω της γραφής , εκείνοι που πολέμησαν κι έδωσαν τη ζωή τους στους αγώνες του Έθνους κρατώντας ψηλά την Ελληνική Σημαία, για μιαν άλλη Ελλάδα πολέμησαν και θυσιάστηκαν κι όχι για την Ελλάδα όπως την κατάντησαν εκείνοι που ο λαός τους ανέθεσε με την ψήφο του να την κυβερνήσουν.
Όπως έχουν πει οι σοφοί : Δεν υπάρχει πατρίδα κάτω από το ζυγό του δεσποτισμού.
Άρα τι έχει απομείνει από τους συμβολισμούς της Ελληνικής Σημαίας ; 
Μόνο η «πάρεδρος του Θεού Σοφία», η οποία, όμως, δεν επεμβαίνει (φευ) στην πολιτική.
Εκτός, λοιπόν, από τους ανεγκέφαλους αλήτες «αναρχικούς με τα λεφτά του μπαμπά», την Ελληνική Σημαία την «έχουν κάψει» κι όσοι στέρησαν απ’ αυτήν τους ιερούς συμβολισμούς της με τις αντεθνικές – αντιλαϊκές πολιτικές τους.
Για τούτο και οι θρήνοι τους για το κάψιμο της Ελληνικής Σημαίας ακούγονται σαν γέλια και τα δάκρυα που χύνουν είναι κροκοδείλια .

19-11-2016
Βαγγέλης Μητράκος